و سه تن از برادران شاه درين حادثه كشته شدند . برخى تعداد كشته شدگان را 105 تا 180 نوشتهاند . محمد محسن در زبدة التواريخ نوشته است كه دوازده تن از فرزندان و شش تن از برادران شاه به قتل رسيدند . حزين لاهيجى شمار كشتگان را سى و نه نفر ذكر كرده و ، آنچه محقق است اين كه جز طهماسب و آن دو كودك ، همگى فرزندان و برادران شاه سلطان حسين درين واقعه كشته شدند .
پس از اين حادثهء خونين ، جنون محمود شدت يافت و چون خبر رسيده بود كه طهماسب سپاه افغان را به فرماندهى محمد صيدالخان در حوالى قم شكست داده است ، رؤساى افغان تصميم گرفتند كه مرد ديگرى را به سلطنت بردارند كه بتواند در آن لحظات حساس قدرت فرماندهى داشته باشد . ازين روى ، اشرف پسرعموى محمود را از زندان بيرون آوردند و سپس با هفتصد هشتصد سرباز به قصر سلطنتى در ميدان شاه حمله بردند و قصر را به تصرف درآوردند . سه روز بعد محمود درگذشت و با توجه به اقوال مختلف به نظر مىرسد كه به دستور اشرف وى را خفه كردهاند .
رفتار اشرف با شاه سلطان حسين در ابتدا دوستانه بود . اندكى بعد از رسيدن به سلطنت ، اشرف براى ديدار شاه صفوى به زندان رفت و از رفتار زشت محمود اظهار تأسف نمود و از شاه خواست تا دوباره بر تخت سلطنت نشيند .
ولى شاه سلطان حسين نپذيرفت . ضمنا از رفتار خشن و زشت محمود گله و شكايت كرد و از اشرف خواست كه با او بهتر رفتار كند . اشرف با پيشنهاد وى موافقت كرد و مقررى شاه را به چهار برابر افزايش داد و به او اجازه داد كه در حوزهء قصر به عمليات ساختمانى مشغول باشد . آنگاه فرمان داد كه اجساد شاهزادگان مقتول را كه تا آن وقت در حياط افتاده بود در تابوت گذاشته با شكوه تمام به قم ببرند و در آرامگاه سلطنتى به خاك سپارند . اما يك سال و اندى بعد شاه سلطان حسين به دستور همين اشرف كشته شد . توضيح آن كه در اواخر پاييز سال 1139 / 1726 احمد پاشا سردار عثمانى كه همدان را متصرف شده بود ، از طريق خرمآباد عازم اصفهان شد و اشرف به مقابلهء او شتافت . سردار ترك به اشرف پيغام داد كه افغانها مردم ناشايستهاى هستند كه به ناحق پادشاهى را معزول كرده و سلطنت را غصب كردهاند و او ( احمد پاشا ) تصميم دارد كه سلطنت را به صاحب حقيقى آن بازگرداند . اشرف ازين پيغام سخت درخشم شد به حدى كه مهتر خود فرهاد را كه سابقا در همين سمت در خدمت شاه سلطان حسين بود ، با دو نفر افغانى ، براى كشتن شاه سلطان حسين به اصفهان فرستاد . آن دو تن شاه
اسناد ومكاتبات سياسى ايران ( از سال 1105 تا 1135 ق ) ( فارسي ) — صفحة 15
مساهمون: عبد الحسين نوائى
ص١٥