دارا شكوه
شاهزاده دارا شكوه يكى از شاهزادگان مشهور هندوستان و يكى از صوفيان پر حرارت و يكى از نويسندگان پر كار عالم اسلامى در قرن يازدهم هجرى است .
وى در پايان صفر 1024 ه متولد شد . پدرش شاهزاده شهاب الدين خرم بود كه پس از فتح دكن ، از طرف پدر خود جهانگير لقب شاه جهان يافت و بعدها به همين نام به سلطنت هند رسيد ( 1037 ه ) .
مادرش ارجمند بانو دختر آصف خان بود از زنان هنرمند و خردمند روزگار خويش . اين خانم كه از طرف شوهر خويش با شايستگى تمام عنوان « ممتاز زمانى » و « مهد عليا » و « ممتاز محل » يافته همان است كه بناى زيبا و جاودانى « تاج محل » به ياد وى و به عشق وى ساخته شده است .
ارجمند بانو در سال 1020 به خانهء شاهزاده خرم رفت و چهارده فرزند براى او آورد كه بيشتر آنها در كودكى مردند و او خود هنگام زادن فرزند چهاردهم ، در سال 1040 در برهانپور وفات يافت . دارا شكوه نخستين پسر خانواده بود « 1 » . اجداد مادرش ايرانى بودند . جد ايشان غياث الدين تهرانى ملقب به اعتماد الدوله از ايران به هند مهاجرت نمود و در هند كارش بالا گرفت . تا آن جا كه پسرش ميرزا ابو الحسن ملقب به آصف خان و يمين الدوله مشهور به آصف حاجى » شد و دخترش نور جهان بيگم به عقد ازدواج نور الدين جهانگير پادشاه هند در آمد و ملكه هندوستان شد . دختر ميرزا ابو الحسن همين ارجمند بانوست كه زن شاه جهان بود .
دارا شكوه در چنين خاندانى پرورش يافت و از محضر استادان آن روزگار
هامش
( 1 ) - ابو طالب كليم كاشانى شاعر ايرانى كه در آن هنگام در دربار گوركانيان هند بود ، در طى قطعهاى ماده تاريخ تولد او را چنين ساخته :
« گل اولين گلستان شاهى »