نامه سلطان محمد خان ثانى بجهانشاه مشعر بر فتح موره
و الا جناب مكرمت مآب حشمت نصاب عزت اكتساب ، صاحب آيات المجد و الدول ، ناصب رايات الملك بين الملل ، المتعلى باقدام الاقدام على المفارق و القلل ، الفائز بالقدح المعلى من قداح الامنية و الامل ، سالك اقاصى الايالة بالعز و الكمال ، مالك نواصى الحكام و الاقبال ، الذى سحب اذيال العز و الجلال فى مساحة السعادة و الاقبال ، المخصوص بعناية ملك الانعام و الافضال ، پدر سعادت مآل ، اعلى اللّه تعالى فى العالمين علو شأنه و سمو مكانه سلامى كه طراوت رواء ورد بهشتى و لطافت هواءدارى بهشتى داشته باشد و تحيتى كه از شميم نسيم سحرى و فوايح روايح گلبرگ طرى حكايت كند مهدى و متحف مىگردد . تشوق و نزاع و تعطش و التياع بدريافت حضور مشحون بحبور نه در آن حد است كه بكام شيرين كلام طوطى اقلام شرح آن تواند كرد و يا بدرقهء تيزرو خامهء سريع الاقدام بسر منزل آن تواند رسيد لاجرم طى آن نموده ، در آن باب اطناب نمىرود . همواره مناهج سعادت و كامرانى و مدارج مقاصد دو جهانى مستقيم و مرتفع باد .
بعد هذا بر ضمير منير لا نظير كه لوح المحفوظ آيات ملكپرورى و ام الكتاب بينات دادگستريست ، انهاء مىرود كه چون در مفتتح سال فرخنده فال ، برسم معتاد و نيت اجتهاد در جهاد