« خواجه تاج الدين سلمانى از فضلاء بسلطان نصير الدين خليل نوشته »
هر چند شيوهء نگارش روشن مىدارد كه اين مكتوب مربوط بقرن نهم است ولى نبودن قرينهاى براى شناسائى كامل نويسنده يا طرف خطاب نامه تا حدى موجب ابهام است .
تصور مىكنم غرض از ( ( سلطان نصير الدين خليل ) ) همان پادشاه شروان يعنى نصير الدين خليل اللّه باشد كه شاهرخ در نامهء خود بسلطان مصر به دو اشاره مىكند . زيرا در قرن نهم جز اين خليل فقط دو نفر ديگر بدين اسم معروفند يكى خليل سلطان نوهء تيمور و ديگر خليل سلطان پسر اوزون حسن و جز اين سه نفر ، ديگر كسى كه در مقام سلطنت و حكومت به اين نام باشد سراغ نداريم .
از خواجه تاج الدين سلمانى هم در جائى اثرى نيافتم .
اشرق اللّه شارق سماء سلطنته و خلافته مصونا عن الكسوف و اقمر قمر فلك عاطفته مأمونا عن الخسوف . كهترين بندگان محبوس و كمترين غلامان مأيوس ، تاج الدين سلمانى ، بعد از تحريك سلسلهء دعاى خلود عظمت و كامكارى و دوام حشمت و جهاندارى كه ارباب ملك و ملت و اصحاب دين و دولت پاى بند نتايج خير آنند ، كمر نيكو بندگى بر ميان جان بسته ، زبان بر ثناى عالمگير و كشورگشائى على الدوام گشوده و بتضرع و ابتهال از حضرت لا يزال عز سلطانه و عظم برهانه ترقى مرتبهء فتح و نصرت و اقبال و تزايد بسطت عرصهء جاه و جلال مسألت مىنمايد و هو يجيب دعوة المضطر اذا دعا و قدم در جادهء انبساط نهاده ، معروض پايهء سرير اعلى اعلاه اللّه تعالى