ظرائف خزائن پادشاه مبرور مغفور فتح اللّه عليه خزائن بره و غفرانه بوده از صنوف زواهر جواهر و انواع حليه
« وَ الْقَناطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ
« 1 »
»
بىسبق تأمل و تدبير كتعليق الدرر على اعناق الخنازير بهر يك عطا كرده و از فحواى
« إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ
« 2 »
»
تغافل و تجاهل نموده آن طوايف او را از صوب صواب دور كردند و نگذاشتند كه بسيماء اهل سعادت متشمر « 3 » گردد و انقياد اوامر نمايد و در آن ضلالت هر روز به صورت
« لا يَزالُ بُنْيانُهُمُ الَّذِي بَنَوْا رِيبَةً فِي قُلُوبِهِمْ إِلَّا أَنْ تَقَطَّعَ قُلُوبُهُمْ
« 4 »
»
اصرار زيادت نمودند و به هيچ سبيل از جانب ايشان رايحهء صفوتى استنشاق نيفتاد و از جملهء اهل شقاوت گشت طريق شقاوت « 5 » به حدى رسانيده كه ديگر نسيم شفقت را مهبى و سحاب مرحمت را مصبى نماند .
تا آنكه دوازدهم ماه رمضان عساكر منصور بنيشابور رسيده خبر رسيد كه فوجى را از لشكر خود بر سبيل يلغار فرستاده كه خود را بر عساكر منصوره زنند و خود نيز از دار السلطنهء هرات بكيفيت محشر منادى كرده تا بر حسب انفروا خفافا و ثقالا مجموع متجنده مجتمع شدهاند و از آن مخاذيل و ملاعين بخت برگشته و اجل نزديك رسيده و خون به جوش [ آمده ؟ ] و سوداى عظيم باضعاف آنچه متصور بود متوجه كرده و هر چه خلاصه و نقاوهء خزانه و جبا خانهء خاقان سعيد از كمر شمشيرهاى مرصع و تيغهاى مصرى و اسلحهء كيانى و بر گستوانهاى خسروانى و غير ذلك با خود همراه برداشته و لشكرى بدين استعداد و يراق هرگز از عراق و خراسان بيرون نيامده چون از عدد و عدهء ايشان كه بىتردد از اجتماعات زايد بودند علامات
« صَرَفَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ
« 6 »
»
مشاهده افتاد معلوم گشت كه هر چند سواد ايشان در ظلمت و كثرت بمثابهء
« وَ اللَّيْلِ إِذا عَسْعَسَ
« 7 »
»
هجوم نمايد تيغ جهانگير هيبت
« وَ الصُّبْحِ إِذا تَنَفَّسَ
« 8 »
»
استعلاء و استيلاء خود ظاهر گرداند .
چون روز سه شنبه هفدهم رمضان سواد آن جمع قريب بقصبهء فرهاد جرد رسيد گفته شد تا اصحاب كوپال و گرز ياسالى مثل البرز كشيدند ، ميسره بمردان معتمد الدوله
هامش
( 1 ) - سورة آل عمران 13
( 2 ) - سورة الانعام 142
( 3 ) - عبارت صحيح به نظر نمىرسد
( 4 ) - سورة التوبه 111
( 5 ) - متن : صقاوت ؟
( 6 ) - سورة التوبه 128
( 7 ) - سورة التكوير 17
( 8 ) - ايضا 18