مَرْصُوصٌ
« 1 »
»
موصوف دائماند و مع هذا مدتى است كه جمعى از كفار كه در حوالى بيضهء اسلام قرب جوار دارند ، دائم الاوقات جماعت مسلمين و عساكر موحدين را از كثرت عدت و شدت بأس حدت بنى اصفر « 2 » ، اذا قهم اللّه الموت الاحمر « 3 » ، تخويف مىنمودند و از خروج آن علوج تهديد مىدادند . تا حدى كه رعب آن ملاعين در قلوب مؤمنين و مجاهدين تمكين يافت و ملاحظهء آثار مستفيضه و اخبار شايعه كه در بيان خروج بنى اصفر است مؤيد تهديد و متمكن تمكين گشت و اتفاقا پيرى فرسوده و جهانديده كه مالك زمان آنها بوده « 4 » و سالها صولت عساكر منصورهء مسلمين ديده و ضربه و حربهء مجاهدين فى سبيل اللّه چشيده و بعد از تجارب امور دامن از فضول كشيده در گوشهاى نشسته بود و چون شيخ معره به اين دو بيت مترنم :
و قد عرضت من الدنيا فهل زمنى * معط حيوتى لعن بعد ما عرضا
جربت دهرى و اهليه فما تركت * فى التجارب فى ود امرأ عرضا
جان به مالك جهنم سپرده جوانى باقدام غرور و رأى غير مجرب بئس البدل بر جاى گذاشت « 5 » . فجأة از سر تهور و روى نخوت و تكبر بتهيهء اسباب مقابله و مقاتله و آلات مكاوحه و مناضله و خرج خزاين و اموال و جمع رجال و ابطال اشتغال نموده
هامش
( 1 ) - سورة الصف 4 .
( 2 ) - بنى الاصفر اصطلاحا بامپراطوران رم و بتعميم بكليهء روميان گفته مىشد چون آنان را از نسل اصفر بن روم بن عيصو بن اسحق مىپنداشتند و اين تعبير بسيار قديم است . حسان شاعر مشهور پيغمبر اسلام ( ص ) در قصيدهء معروف خود بمطلع :انسيم ريقك اخت آل العنبر * هذا أم استنشاقه من مجمرگويد :انا من النفر الذين جيادهم * طلعت على كسرى بريح صرصرو سلبن تاج الملك قيصر بالقنا * و اجتزن باب الدرب لابن الاصفر( 3 ) - اصطلاحا به معناى كشته شدن است .
( 4 ) - منظورSigismundاست كه ذكر او در صفحات قبل گذشت و مرگش در 1437 م روى داد .
( 5 ) - يعنىAlbert d'Autricheكه مدتى كوتاه ( 1439 - 1437 ) بر مجارستان حكومت نمود و چون ژرژ برانكوويچ پس از عصيان بر سلطان عثمانى شكست خورد . بنزد وى گريخت .