جريان در عهد خاقان مرحوم مغفور جنّتمكان وزارت اروميه با كمترين بود و حكم سرحددارى را هم به كمترين مرحمت و التفات [ فرمايند ] « 1 » كه خانهء خود را به اروميه آورده التزام به امناى دولت قاهره مىسپارم كه هرساله دو هزار خانوار از اهل عثمانلو آورده و [ در ] سرحدات كردستانات ساكن كرده و هر سال صورت اسمبهاسم خانوار [ را ] از حكّام سرحدات گرفته به نظر امناى دولت قاهره برسانم . و اگر احيانا يكسال از دو هزار خانوار كمتر شود اين جاننثار را معزول فرموده مورد تنبيه و سياست پادشاه جمجاه روحنا فداه شوم . و اگر زياده از دو هزار خانوار بياورم مورد التفات و مرحمت شوم و قرار اين باشد كه حكّام سرحدّات نسبت به ايشان ظلم و تعدّى ننمايند . سال اوّل كرايه خانه بگيرند و سال دوّم به قرار معمول ماليات عثمانلو با ايشان رفتار نمايند . امر العالى مطاع .
- 345 - نامهء يحيى دربارهء ماليات دهات مراغه و دفاع از عملكرد غفور خان « 2 »
پشت نامه مهر بيضىشكل كوچك به سجع « عبده يحيى »
هو مطاع مكرّم چون سركار خداوندگارى صدراعظم دام اقباله فرموده بودند كه بعضى دهات مراغه كه تفاوت عمل دارند ، بنده مميّزى كند تا قرارى از براى اخراجات بنا بگذارم ، عاليجاه غفور خان را در مراغه نايب كردهاند آنچه لازمهء دقّت است كرده است و صورت عملكرد را در چند فرد نوشته و خودش تعهّد كرده است كه دينارى علاوه برقرارداد ديوان اعلى كه معمول ولايت [ است ] از رعيت گرفته نشود .
هامش
( 1 ) . اصل : شود
( 2 ) . ظاهرا مراد « غفور خان زرزا » است كه دولت ايران همواره با او مسئله داشت و هرگاه مرتكب خلافى مىشد به خاك عثمانى فرار مىكرد و آن دولت از او حمايت مىكرد ( ر . ك : مخزن الوقايع چاپ دانشگاه تهران ، 1344 ، ص 111 ) . ايل زرزا از ايلات كرد است كه در حوالى درياچهء اروميه سكونت داشت و زرزان هم خوانده مىشد . بنابه نوشتهء تاريخ مردوخ ، ص 94 ، اين ايل ، غير از ايل زرزار است كه در حوالى ملاذگرد و كوه بنجرين ساكن هستند . در ص 111 مخزن الوقايع ، چاپ دانشگاه تهران مىخوانيم :
« غفور خان زرزا . . . پنج شش هزار تومان اصل مال ديوان را برداشته به خاك عثمانى گذشته است در اربيل و موصل با كمال اعزاز او را استقبال كردهاند ؛ بطورى كه به سفرا آنطور احترام نمىشود » .