هو فداى حضورت گردم از آنجا كه همواره اوقات نظر به خلوص و ارادت كه جبلّى فطرى اخلاصشعار است ، عرض عريضهجات فدويت آيات را از جملهء ملزومات مىشمارد ، خاصه اتفاقات كليه كه به مقتضاى امور مقدّره روى مىنمايد ، اگرچه خامهء دريده جگر بريدهزبان را ياراى تحرير نه و زبان را قوهء تقرير نيست ، ولى حكم قضا را چاره نه و امر قدر را گريزى نيست . خلاصه عرض اينكه قبلهگاهى حاجى وكيل الدوله در يوم نوزدهم شهر ذى قعده داغ عظيمى بر قلب مخلصان گذاشته عالم فانى را بدرود گفته به عالم باقى كه راهى است رفتنى و مقامى است بودنى شتافته ، و از وضوح و وقوع اين قضيهء جانسوز جگراندوز ابواب غم و ملامت را بر چهرهء خاطر مخلصان باز و به صد گونه اندوه و سوكوار قرين نمودند . فى الحقيقه از اين پس زندگانى به چه كار آيد . چرا كه اگر قرنهاى بيشمار در عالم زندگانى و كامرانى باشد در وقوع اين گونه حوادث لذات هزار ساله كدورت و خوشى اوقات گذشته نقمت خواهد بود . على اى حال آنقدر در شكنج و كدورت و رنجم كه نتوانم شمه [ اى ] از آن عرض داشت و تطويل مدعا را موجب ملالت خاطر مرحمت ذخاير دانسته ، مدعا را به دعاى وجود التفات نمود ختم نمود . باقى همه روزه مترصّد اصدار احكام مرحمت ارتسام و ارجاع خدمات و فرمايشات عالى سركارى هستم كه سرافرازى حاصل آيد . باقى فدايت . فى شهر ذى قعدهء 1285 و السلام ، عماد الملك .
- 75 - نامهء ميرزا حسين خان مشير الدوله وزيرمختار و بعد سفير كبير ايران در اسلامبول به فرّخ خان امين الدوله « 1 »
پشت نامه مهر بيضىشكل به سجع مشير الدوله 1282 و به خط شكسته نستعليق خوش . مرحوم معاون الدوله در يادداشتى ضميمهء نامه مرقوم فرمودهاند : از ميرزا حسين خان مشير الدوله سفير كبير ايران در اسلامبول به فرخ خان امين الدوله كه در آن سال سكته كرده بودند و
هامش
( 1 ) . مشير الدوله ميرزا حسين خان پسر ميرزا نبى خان از صدور رجال عصر ناصرى است . وى در 1275 وزيرمختار ايران در اسلامبول شد و در 1287 به مقام سفير كبيرى ايران در اسلامبول نائل گرديد . و در 1287 لقب مشير الدوله به او داده شد . شرححال جامعى از نامبرده در كتاب چهل سال تاريخ ايران ( تعليقات دكتر حسين محبوبى اردكانى بر المآثر و الآثار ) ، به كوشش ايرج افشار ، ج 2 ، ص 460 چاپ شده است .