از كتاب روضة الكتاب « * »
بشارتى كه در باب انهزام لشكر جمرى لعين و اشياع اتباع او كه بحقيقت عفاريت انس و شياطين بنى آدم بودند فرموده بود موجب انشراح ضمير و سبب انجلاء خاطر گشت . شكر نامتناهى و حمد نامحصور خداى را باد كه عقد جمعيت ايشان را بانتشار مقرون گردانيد و رايت مرتبه و جاهشان را در چاه عنا و هاويهء ادبار نگونسار كرد و در ديدهء اوميد ايشان خاك خسران پاشيد و نقش وجود ارادت ايشان را از در و ديوار روزگار بدست « انه لا يحب المفسدين » محو كرد و از حيف ايشان نسور را سورى بنوا و سباع را اشباعى مهيا ساخت . الحق طايفهاى بىباك و مردم بيرحم بودند . شك نيست كه هر دونى كه بىآلات پادشاهى و اسباب جهاندارى بلكه به مجرد ظلم و طغيان و محض استيلا و اراقت دماء و هتك محارم و تضييع اموال مسلمانان پادشاهى را تصدى نمايد زود بود كه از دست روزگار مشعبد قفاى مذلت خورد و در ورطهء هلاك افتد و جمعيت او و اگرچه بعدد ستارگان و رنگ بيابان باشد به افتراق و تشتت مقرون گردد .
بر وقارست همه خير و سعادت زيرا * هركه سرتيز بود زخم خورد چون مسمار
هر فرومايه كه او سوى بلندى تازد * زود برگردد و سرزير شود همچو بخار
بارى عز اسمه بر تكرر ايام هماى آل سلجوق را تا آشيانهء نسر طاير برافراشته داراد و ديدهء روزگار دشمن خاندان ايشان را در زير علم نصرتشان كشته بيناد :
و هذا دعاء مستجاب لانه * صلاح لكل الناس فى القرب و البعد
( ص 13 - 14 )
هامش
* نقل از كتاب روضة الكتاب و حديقة الالباب ، تليف ابو بكر بن الزكى المتطبب القونيوى الملقب بالصدر ، از ادباى قرن هفتم هجرى ، كه به تصحيح آقاى ميرو دودسيد يونسى از طرف مؤسسهء تاريخ و فرهنگ وابسته به دانشكده ادبيات و علوم انسانى تبريز در سال 1349 منتشر شده است .