و عهد و پيمان [ تا ] زه كردند ناگاه از ميان انجمن ملك گيومرث كه پسر ميانين سلطان عزّ الدين بود ناپديد شد و از دريا گذر كرد چون تفحّص كردند او را در حوالئ قسطمونيه نشان دادند نوّاب قسطمونيه بهر طرف سواران دوانيدند و او را در حوالئ اماسيه دريافتند كه در زى متنكّر رفته بود و بجانب اوج توجّه ساخته بازگردانيدند و بقسطمونيه بردند و در قلعه نشاندند و شرايط خدمت بجا مىآوردند بعد چند گاه سلطان غياث الدين مسعود با اصحاب و اعوان خود فرمود كه ما را ازين بوم گره نخواهد گشود و برادرم گيومرث آنجا گرفتار شد و امكان ميدارد كه بر خلاف مروّت با او خطاب ناصواب كنند و بعد از فوات مهجت خجلت فايده ندهد راى آنست كه بر موجب وصيّت سلطان ماضى از دريا گذر كنيم و به خدمت پادشاه روى زمين شرف مثول حاصل كردانيم و ملازمت عبوديّت او از لوازم شمريم تا مقتضاء عنايت آن حضرت با ما چه باشد همه اين رايها صواب ديدند و در خفا اسباب سفر دريا معدّ كردند و روزى برسم نزه و تفرّج بكنار دريا بموضعى كه كشتى حاضر داشته بودند روان شد و بىتوقّف
فَإِذَا اسْتَوَيْتَ
«
a
» برخواند و زمام سفينه بدست قضا و قدر داد و بساحل سينوب افتاد اهالئ آن ناحيت را از يمن قدومش مسرّت باديد آمد و بدستبوس اشرف مسابقت كردند امير مظفّر الدين يولق ارسلان بن الپيورك را كه ابا عن جدّ آن نواحى گشوده و داشتهاند خبر
هامش
aCp . Kor . 23 , 29 .