هاى ليكيه بود . تارس مركز كيليكيه به شمار مىرفت . پىسىديه ولايتى بين پامفيليه و ليكيه بود و تلميس « 1 » از شهرهاى آن محسوب مىشد . شهر سل « 2 » و مالوس « 3 » و كاستابال « 4 » در كيليكيه قرار داشت .
10 . سوريه
سوريه كه در آن زمان از ساتراپنشينهاى آسياى صغير به شمار مىرفت از طرف شمال به كوههاى توروس و از مشرق به فرات و عربستان و از جنوب به درياى مديترانه محدود بود ، و اگر آن را با فينيقيه و فلسطين حساب مىكردند ، حد جنوبى آن مصر محسوب مىشد . شهر هاى عمدهء آن آنتوخيا ( انطاكيه ) و سلوكيا ( سلوكيه ) و صور و صيدا بود كه دو شهر نيمه مستقل به شمار مىرفت . و فقط مردم آن مالياتى به ايران مىپرداختند . به قول هرودت از نظر منطقهء مالياتى ، سوريه از شهرهاى پيسيديه در حدود كيليكيه تا حوالى مصر ، به استثناى اراضى عرب نشين امتداد مىيافت و ماليات آن مجموعا سيصد و پنجاه تالان نقره بود . علت كمى ماليات اين ناحيه به قول هرودت آن بود كه مردم آن به طيب خاطر و رغبت مطيع ايران گشته بودند . از شهرهاى سوريه « خاليبون » را مىتوان نام برد كه بعدها آن را « حلبون » ناميدند و همان حلب امروز است . « 5 »
راه شاهى
هرودت جادهء عظيم شاهى ايران را كه مربوط به عصر هخامنشى بوده است و از شهر افس از طريق دروازههاى كيليكيه به شوش منتهى مىشد چنين توصيف مىكند : « اين راه را جادهء شاهى مىگويند زيرا چاپارهاى پادشاه بزرگ در امتداد اين جاده رفتوآمد مىكردند و آن جادهء مستقيمى است كه براى ارتباط كليهء امور دولتى به كار مىرود . »
آن طورى كه هرودت احتمالا از تجار سينوپ شنيده بود ، اين جاده به وسيلهء پلى از رود هاليس مىگذشت . اين پل از وجههء نظر كسانى كه آن را ديده بودند شاهكارى از مهندسى زمان شمرده مىشد . مركز آسياى صغير كه در آن درياچهء بزرگى از نمك قرار داشت ، به وسيلهء دو راه از مشرق به مغرب كه يكى از جنوب و ديگرى از شمال اين بيابان مىگذشت به سرزمينهاى همسايه مرتبط مىشد . اگر جادهء شاهى از جنوب اين بيابان عبور مىكرد نمى - توانست هاليس را قطع كند . بنابراين مىبايستى راه شمالى را پيش گيرد . جادهء جنوبى شايد
هامش
( 1 ) -Telmis( 2 ) -Sole( 3 ) -Mallus( 4 ) -Castabale( 5 ) -Drasy , M . E . Dictionnaire General de Biographie et d , Histoire , Paris , 1889 , 2 VolBunbury , A History of Ancient Geography Vol I , P . 236 - 238