مىكردند «
a
» از غايت شفقت و رحمت كمال الدين كاميار را فرمان داد تا با جملگى حشم منصور بدان حدود توجّه سازد و ديار ارمن را از خلاط و بدليس تا نواحى تفليس با ديگر ممالك محروس اضافت دهد امير كمال الدين بر موجب حكم با كافّهء عساكر عزيمت ساخت و چون باخلاط رسيد آن مواضع را كدار ما بها أدم يافت بىقيلوقال و جواب و سوال معتبرى چند كه مانده بودند استقبال كردند و فى الحال سنجق را در شهر بردند و بر ولاء سلطان سوگند خوردند و خطبه را بنام سلطان كردند و لشكر از شهر كوچ كرد و بكنار دريا نزول ساختند و افواج عساكر در صحبت امرا بهر طرف روانه گشتند و تمامت ممالك ارمن را بفرّ دولت سلطان در حوزهء تصرّف آوردند و امير كمال الدين خبر فتح ديار ارمن و خرابى آن ديار و دمن به حضرت سلطنت عرض داشت سلطان بر فتوح ديار ارمن شادمانى كرد و فرمانى بيمن نقيبت و استمالت امير كمال الدين و ديگر امرا كه كافل زعامت عساكر بودند نافذ كردانيد آنگه صاحب ضياء الدين قراارسلان و سعد الدين مستوفى اردبيلى و تاج الدين پروانه پسر قاضى شرف را مال داد تا به طرف اخلاط و ارمن روند و احتياط آن ممالك بجاى آرند و ابواب المال را معيّن كردانند و املاك غايبان و كشتگان را در قلم گيرند و امير كمال الدين عزم ارزروم نمايد و منتظر حكم باشد چون ايشان رسيدند امير كمال الدين را آهك به جهت اشادت ابنيهء خراب قلاع بايست شده بود
هامش
a. كنندP