عادل غبارى بر صحيفهء خاطر اشرف سلطان نشسته بود ولايت عهد را بملك عزّ الدين نبيرهء ملك عادل مفوّض كرد و امرا را بر آن سوگند داد و ولايت شام را بملك [ ركن الدين ] كه او نيز از ملكهء عادله بود نامزد فرمود نظام الدين احمد ارزنجانى در آن حال اين دوبيتى ارتجال كرد
صبحى ز براى شام روشن كردى * چون رسم سكندرى معيّن كردى
خورشيد را سنجق شاهى دادى * آئين شهنشهى مفتّن كردى « * »
و سلطان چون از مهمّات ارزنجان و احتياط قلاع فراغت يافت لشكر را فرمود كه بر ارزروم و كوغونيه تاختن برند تا مشاهده رود كه ملك ركن الدين جهانشاه و ملك مظفّر الدين محمّد با ما چه طريق مىسپرند چون ملك ركن الدين از ورود عساكر خبر يافت بقدم تواضع و تذلّل پيش آمد و تحف بسيار به خدمت لشكر روان كرد و اميرى از امراء خود با گنجى روان به خدمت سلطان فرستاد و پيغام داد كه من يكباره بندهء بيچارهام اگر ارزنجانى جانى تمرّد نمود جزا و سزاء خود يافت من بندهام تا زندهام و در راه مهر خدايگانى اسپ اخلاص تا زنده اميدست كه در شان بنده آيت
وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى
«
a
» برخوانده شود و بگناه داودشاه بنده بىگناه را عتاب نفرمايد چون رسول به خدمت سلطنت رسيد و مشافهات و تحف بمحلّ عرض رسانيد
هامش
aKor . 6 , 164 .* الاوامر العلائيه ص 359