ما را راه جنگ مىبايد گشادن پس فرمود تا عرّادها نصب كردند و لشكر پوشيد و در دروازه زحفى بىاندازه كردند و از فلق تا غسق به زخم منجنيق و تير و دار و گير مشغول بودند عاقبت با عجز و اضطرار بخيام مراجعت كردند يك هفته شب بروز پيوسته با همديگر جنگ درپيوستند روز هشتم ديدند كه ده صندوق آهنين چنانك ده مرد جنگى از تنگى در جوف هر يكى از آن نينديشد و درو سوراخها كرده كه منفذ تير باشد از بالاء غار فروگذاشتند و از ابر كمان باران تير در غار در مىريختند كندصطبل از غايت بيچارگى بر خود مىپيچيد و آن درد را هيچ درمان نمىديد ناگاه جوانى «
a
» خوشلقا بيامد و گفت كه دوش گرد اين كوه برمىآمدم در پهلوى غار حصار رخنهء يافتم كه اگر نقّابان آنجا در عمل آيند باندك مدّت قلعه ميسّر شود امير فرمود كه لشكر بر عادت خود محاصرت رود و خويشتن بارهء بر سنگ خاره تاخت تا چارهء اين كار چگونه شايد ساخت چون آن رخنهء را ديد فرمود كه پنجاه نقّاب حميّت پيشه تيشه را كار فرمايند و به زخم بازو در بارو ثلمهء ظاهر كنند بشيرين زبانى امير خسروپرست هر استادى فرهادى شد و به كمتر زمانى به زخم متين خلل در حصن حصين و قلعهء متين انداختند و چاهى عريض ساختند پس فرمود تا لشكر بر قلعه تيرباران كنند و فوجى از دليران تهمتن تن چون بيژن در آن چاه فروروند و كام از كام نهنگ برآورند دلاوران جانسپار در
هامش
aDeux fois en P .