آورد روز ديگر عزّ الدين ابن البدر را با اسراء ديگر در صحبت صد سوار ببندگى شهريار روانه كرد و از صورت حادثه و محاربهء شاميان و انهزام ايشان و امير عزّ الدين و تمنية اهالى قلعه به خدمت درگاه اعلام داد سلطان آن مساعى را بمراضى مقرون كردانيد و خلعت شاهانه با الطاف و انعامات بىكرانه به دو فرستاد و كوتوالى را بيكى از خواصّ غلامان داد و جواب نامه پهلوان را در صحبت او روان كرد
ذكر فتح قلعهء چمشكزاك بر دست بندگان سلطنت « * »
امير اسد الدين كندصطبل كه سرلشكر ملطيه بود بر موجب امر مطاع با پنجهزار سوار و آلات محاصرت به طرف قلعهء چمشكزاك روان شد سنگى ديد سر بر آسمان كشيده و درو غارى خدا آفريده و در شيب آن جوى كه نيل را در حساب نيارد و پيل را پشّهء شمارد روان و ازين سوى آب شهرى از قلعهء حصينتر و بنيادش محكم و متينتر فرمود كه بچنين مقامى كه عقاب را فراز آن پرواى پريدن و نقّاب را درو جاى رخنه نمودن محال مى نمايد بجنگ آهنگ نتوان كرد اگر بوعد و وعيد در كمند مراد آيد فهو المراد و الّا آنچه ممكن باشد بكوشيم باشد كه بتاييد يزدانى و اقبال سلطانى ميسّر شود پس قاصدى بديشان فرستاد و از احوال كاخته و استنزال ايشان بقسر و اهلاك نجدهء لشكر شام بقهر سخن راند و قضايا برخواند چون نزديك قلعه رسيد كشكنجير و تير چون باران ريزان گشت چندانك مىگفت كه رسولم و براى مصلحت شما مىآيم التفات نكردند بضرورت مراجعت كرد امير فرمود كه چون ايشان در سخن دربستند
هامش
* الاوامر العلائيه ص 282