ذكر فتح قلعهء آلاره بر دست بندگان سلطان « * »
چون سلطان از عمارت علائيه فراغت يافت عنان جهانگير بر صوب انطاليه تافت در راه نظرش بر قلعهء آلاره افتاد كه در ميان درهء بر سنگ خارهء افتاده بود و در پهلوى آن جوى برنگ نيل و آهنگ رود نيل روان شده بر فرازش از نزديكى آسمان هميشه پشت «
a
» پاسبان خم بودى و در نشيبش كوه قاف از دره كمتر نمودى برادر كير فارد كه دامن از لذّات جهان دركشيده بود و سلوك جادهء تنبل گزيده بر آن قلعه قرار و بر اطلس پلاس اختيار كرده بود باميرى از امراء دولت فرمود كه تا فوجى از عساكر منصور به طرف آلاره روان شود و به حاكم آن بقعه بگويد كه برادر كه بكفايت و صرامت معروفست قلعهء كلونوروس را از ما يك ماه پيش ازين نگاه نتوانست داشت همانا كه ضعف و عجز حصار بروزگار تو روى زودتر نهد و تو مردى خردپيشه و از ايّام جفاگار پرانديشه انتهاج جادهء سلامت به حال تو مناسبست اگر طريقهء كفايت برادر مسلوك دارى و قلعه را ببندگان ما سپارى مآرب و مقاصد خويش ميسّر يا بى و اگر قدمى بر خلاف احكام ما گزارى خار آن خلاف را جز در ديدهء جهالت خود نيابى چون فرمان سلطان به دو رسانيدند از هيبت سلطنت و غلب فزع و جزع فى الحال رنج قولنج برو مستولى شد و حساب عمر و جان را بفذلك و مالك رسانيد معتبران آن جايگاه از هولى آن حادثه از جاى رفتند و قلعه را رغبة او رهبة سپردند و آنچنان مقام بواسطهء
هامش
* الاوامر العلائيه ص 249a.sic؟ ؟ ؟P