لب بر لب و رخ بر رخ و آنگه پس از آن * سنّت لو را نهاده بر سوراخان « a » « * »
وقتى كه در راه آقسرا بدين دو منزل رسيدند مقرّب شد و آن را شرف مطبخ و انشاء خاص مضاف گشت مشاورت نمودند كه بر تخت كرا نشانند طايفهء بمغيث الدين طغرلشاه بن قلج ارسلان صاحب ارزن الروم كه پادشاهى ملكدار و رعيّتپرور بود نمودند و گروهى بر نصب كىفريدون كه برادر كهين سلطان بود و بقويلو حصار موقوف جازم شدند امير مبارز الدين بهرامشاه امير مجلس و سيف الدين اينه كه ملك الامرا بود گفتند با وجود ملك علاء الدين كه از در تاج و نگين است ذكر ديگر كس نشايد كرد صاحب مجد الدين و شرف الدين محمّد پروانه گفتند ما بتوقات از ملازمان خدمت او بوديم حقود و متكبّر و حسود و متنمّرست فيما بعد بر هركس زخمها زند كه به هيچ مرهماند مال نپذيرد امرا براى ايشان التفات ننمودند و گفتند بر ملك علاء الدين كيقباد مزيدى نتوان طلبد امراء ديگر طوعا و كرها اتّفاق كردند و بر سلطنت ملك علاء الدين با يكديگر عهد كردند آنگه سيف الدين اينه گفت كه من چون از انگوريه ملك را بملطيه مىبردم بر خاطرش از قبل من غبارى نشسته است من بنفس خود به خدمت ملك روم و از قبل او جان خود را امان حاصل كردانم انگشترى و دستارچهء سلطان مرحوم را برسم نشان برداشت و موكبى چند تيزگام زمين نورد اختيار كرد و با چند
هامش
aCp . Rec . III , 187 .سواحمانP* الاوامر العلائيه ص 202