ذكر عزيمت سلطان بغزو بلاد روم و ترقّى از آنجا بدرجهء شهادت « * »
چون سلطان از غزو ثغر انطاليه مراجعت فرمود و آن مملكت جديد با تصرّف بندگان قديم سلطنت پيوست جبّاران دهر و گردنكشان عصر سر بر خطّ فرمان و قدم بر جادهء عهد و پيمانش نهادند و در خاطر هيچ كس گذر نمىكرد كه عقدهء آن دولت انحلال يابد و آفتاب آن سعادت زوال پذيرد بازىگر تقدير از پس پرده لعبهاء غريب نمود و نقشهاء عجيب آشكار كرد تا نواهض همّت و بواعث عزيمت سلطان را بر غزو بلاد روم كه بلشكرى منسوبست در حركت آورد و سبب آن بود كه چنانك پيش از اين ذكر رفته است سلطان را در خروج و دخول از بلاد او بممالك اسلام مانع مىشد و اين زمان كه بر تخت كامكارى تمكّن يافت در ارسال اتاوات و ارتسام اوامر و خدمات تلكّؤ و توقّف مىنمود روزى سلطان با اركان دولت خلوت كرد و در باب تدارك كار لشكرى سخن راند و فرمود كه اگر تلافى فضول و غرور او حمله تقديم نرود ممكن كه بجاى بزرگ مفضى باشد اكابر دولت گفتند نقض عهود مذمومست و عاقبت آن شوم و اليمين الغموس يدع البلاد بلاقع حاصل اين انديشه جز خرابى مملكت و پريشانى حالت دولت نتواند بود راه وعد و وعيد درين باب بسته نشده است رسولان بايد فرستادن و عتاب بليغ و بازخواست عنيف كردن اگر از راه استغفار با سر اعتذار آيد آيت
لا تَثْرِيبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ
«
a
» بر بايد خواند و اگر بر نفاق و شقاق اصرار نمايد
هامش
* الاوامر العلائيه ص 101aKor . 12 , 92 .