پا ياب «
a
» حبل عتاب را تاب داده كه جهت مملكت ابخاز كه بر تقدير تيسير و حصول مقصد دنى دنيوى است شاه عالم چگونه روا مىدارد كه بنده را بمصطبهء كفر و ضلال فرستد اميد هست كه وعدهء
وَعَدَكُمُ اللَّهُ مَغانِمَ كَثِيرَةً
«
b
» در باب فتح ابخاز انجاز يابد و لشكر كشم و خاك آن ديار بر باد دهم و آن فاجره را در قيد اسار و خسار مأخوذة
بِالنَّواصِي وَ الْأَقْدامِ
«
c
» بدرگاه پادشاه آرم سلطان را از بزرگ منشى پسر لذّات و راحات بمذاق جان و دل رسيد آفرينها كرد و عذرها خواست
ذكر عزم سلطان ركن الدين سليمانشاه « * » بغرو گرجسنان و مراجعت از آنجا بر خلاف ارادت و ذكر ملك فخر الدين بهرامشاه
آن كينهء ديرينه در سينهء سلطان تمكّن يافته بود چون نوبت سلطنت به دو رسيد با سپاهى گران روى بدان حدود نهاد و پيشتر مسرعان بملوك اطراف و برادران ارسال فرمود كه استعداد قتال و جدال كنند پيش از همه مغيث الدين طغرلشاه ملك آبلستان به دو پيوست و همچنين نزد ملك فخر الدين بهرامشاه كه داماد سلطان و از احفاد منكوجك غازى بود و بظلف نفس و حسن سيرت و علوّ همّت و نقاء جيب و طهارت ذيل و فرط مرحمت و شفقت فريد و وحيد جهان بود و در ايّام پادشاهى او در ارزنجان هيچ سور «
d
» و مأتم واقع نشدى كه از مطبخ او آنجا برگ و نواى نبودى يا خود تشريف حضور نفرمودى و در موسم دى كه جبال
هامش
aPتاباب ؛Gباياب .bKor . 48 , 20 .cCp . Kor . 55 , 41 .dشورP* الاوامر العلائيه ص 70