است ، صاحب عرش ، كه روح « 1 » را بهر يك از بندگان خود كه خواهد القاء كند ، هر كار شايسته را انجام دهد ، پروردگار بندگان و پروردگار شهرها ، و آنكه بازگشت ( بندگان ) بسوى او است ، و او در برترين ديدگاه است ، ميداند آنچه هر كس بدست آورد ( و انجام دهد ) آمرزندهء گناه و پذيرندهء توبه ، سخت مجازات ، و صاحب نعمت ، معبودى جز او نيست ، و بازگشت بسوى او است . ( آن خداى ) سخت گير ، تند حساب ، برپا دارندهء عدالت . آنكه چون ارادهء چيزى كند فقط بدان چيز گويد :
باش ، و آن وجود يابد ، آنكه دو دست رحمت خود بخير و نيكى گشوده ، و ( بلكه ) بخشندهء هر خير است بهر گونه كه خواهد ، هر كه به دو ميل كند نوميد نگردد ، و آرزومندش پشيمان نشود ، دائرهء رحمتش تنگ نگردد ، و نعمتهايش بشمار در نيايد ، وعدهاش حق و فرزانهترين داوران ، و تندترين حسابگران ، و گشايشمندترين بخشندگان ، كرمش وسيع و انتقامش ( يا گرفتنش ) سخت ، و داوريش همه عدالت است ، شايستهء ستايش ، و عدهاش راست ، عطاكننده خير و داور به حق و راهنما ، و هر كه را خواهد به راه راست هدايت كند .
آمرزشش وسيع و چيزى همانندش نيست ، آسمانها و زمين را آفريد و مرگ و زندگى را خلق فرمود تا شما را بيازمايد كه كردار كداميك از شما بهتر است و او نيرومند و آمرزنده است .
هامش
( 1 ) اين جمله از آيهء 15 سورهء مؤمن اقتباس شده و در اينكه مقصود از روح در اينجا چيست ميان مفسرين اختلاف است ، يكى همان معناى متبادر و حقيقى يعنى « جان » و ديگر آنكه منظور از روح جبرئيل باشد ، يعنى خدا بسوى هر كس كه خواهد جبرئيل را براى مبعوث كردن و برانگيختن بمقام نبوت و پيامبرى ميفرستد ، و برخى گفتهاند : منظور از روح : قرآن و يا هر كتابى است كه از آسمان نازل گشته ، و دستهاى گفتهاند : منظور از روح : وحى است . . .
و براى توضيح بيشتر به تفسير مجمع البيان و يا تفاسير ديگر مراجعه شود .