9124
من أطلق طرفه جلب حتفه .
هر كه رها كند چشم خود را بكشد موت خود را ، مراد به « رها كردن چشم خود » نگاه كردن بزينتهاى دنياست يا نگاههاى حرام است مثل نگاه بزن نامحرم يا پسران صاحب حسن از روى شهوت ، ومراد به « كشيدن موت » كشيدن هلاكت معنويست .
9125
من غضّ طرفه قلّ أسفه وأمن تلفه .
هر كه پائين اندازد چشم خود را يا باز دارد چشم خود را كم باشد تأسّف أو وأيمن باشد از تلف خود ، زيرا كه أكثر تأسّفها وهمچنين خوف هلاكت از نگاه كردن بزينتهاى دنيا وخواهش آنها حاصل مىشود يا نگاههاى حرام .
9126
من كثر قنوعه قلّ خضوعه .
هر كه بسيار باشد قنوع أو كم باشد خضوع أو ، « قنوع » بضمّ قاف بمعنى راضى بودن ببهره ونصيب خود آمده وبمعنى سؤال از مردم وتذلّل از براي آن نيز آمده ، و « خضوع » بمعنى فروتنى كردنست وبنا بر اوّل معنى اينست كه : هر كه رضا وخشنودى أو بنصيب وبهرهء خود بسيار باشد فروتنى أو از براي مردم كم باشد وبنا بر دويم اين كه هر كه سؤال أو از مردم بسيار باشد خضوع وفروتنى أو در درگاه حقّ تعالى كم باشد .
9127
من رغب فيما عند اللَّه كثر سجوده وركوعه .
هر كه رغبت كند در آنچه نزد خداست بسيار باشد سجود أو وركوع أو ، مراد اينست كه : هر كه رغبت كند در أجر وثواب وألطاف حقّ تعالى بايد كه نماز بسيار كند كه آن از عمدهء أسباب حصول آنهاست .