بنا بر اين ، اينكه خليفه در مقابل جعفر ايستاد و اجازه نداد متعرّض آن گروه شود و اموال را از آنها بگيرد و امر هم نكرد كه آنان را به جعفر تسليم كنند ، به دليل اين بود كه مىخواست اين مطلب مخفى بماند و مشهور نشود تا مردم به سوى آنها هدايت نشوند .
جعفر بعد از وفات امام حسن عسكرى - عليه السّلام - بيست هزار دينار براى خليفه فرستاد و به او گفت : اى امير مؤمنان ! مقام و منزلت برادرم را براى من قرار بده ! ! خليفه پاسخ داد : منزلت برادرت از جانب ما نيست بلكه از جانب خداوند است ، ما همواره در پائين آوردن قدر و منزلت او كوشش مىكرديم و خداوند از اين كار ما ابا داشت و مانع بود و برعكس بخاطر پاكدامنى و نيك رفتارى و علم و كثرت عبادتش همواره بر عظمتش مىافزود . و اگر تو نزد پيروان برادرت همان ارزش را دارى ، احتياجى به ما ندارى و اگر اين چنين نيست و آنچه در برادرت بود در تو وجود ندارد پس از دست ما كارى ساخته نيست « 1 » .
نامهء امام زمان ( عج ) به عثمان بن سعيد عمرى
( 1 ) 26 - نامهاى به اين شرح از امام زمان - عجّل اللَّه تعالى فرجه الشريف - براى عثمان بن سعيد عمرى و پسرش رسيد : « خداوند شما را براى اطاعتش موفق بدارد ، به ما رسيد آنچه را كه ذكر كرده بوديد كه ميثمى خبر مختار را به شما داده كه او با هر كس برخورد مىكند به گفتگو برخاسته و مىگويد : جانشينى بجز « جعفر بن على » وجود ندارد و جعفر را تصديق مىكند و من از نابينايى بعد از بينايى و بصيرت ، به خدا پناه مىبرم كه چگونه در فتنه سقوط مىكنند ؟
آيا نمىدانند كه زمين خالى از حجّت خدا نمىشود ، آيا نمىبينند پشت سر هم آمدن امامانشان را بعد از پيامبرشان تا برسد به امام قبلى - يعنى امام حسن عسكرى
هامش
( 1 ) كمال الدين : 2 / 479 ، بحار : 52 / 49 .