و نيز خداوند به پيامبرش فرموده : وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ « 1 » ، در حالى كه دندان پيامبر را شكستند [ شهيد كردند ] و سرش را زخمى نمودند . و نيز در قرآن مجيد آمده است : ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ « 2 » ، در حالى كه مردم هميشه دعا مىكنند ولى اجابت نمىشود . و نيز : فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ « 3 » ، و اين دليل است بر اينكه - نعوذ باللَّه - محمّد - صلّى اللَّه عليه و آله - به آنچه داشته مطمئن نبوده و مردم را به سوى كسانى كه خود شاهد بوده است كه آنان كتمان حق مىكردند و باطل مىگفتند ، حواله داده در حالى كه آنان نزد او غير ثقه در ادّعا و خبر بودند .
پاسخ و ابطال سخنان منكرين نبوّت و امامت
( 1 ) پاسخ از آنچه گفتيد اوّلا اين است كه : تأويل چيزى كه حكايت كرديد غير از آن چيزى است كه توهم نموديد . اينكه كفّار بر مؤمنين سلطه ندارند ؛ يعنى در اقامه حجّت سلطه ندارند و نمىتوانند دليل اقامه كنند و دين مؤمنين را باطل نمايند و منظورش قهر و غلبهء ظاهرى نيست . و اين معناى اين آيه است كه مىفرمايد : لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ « 4 » يعنى با دليل و حجّت نه با قهر و غلبه . و يحيى بن زكريّا هنگام كشته شدن حجّتش بر قاتلانش ثابت بود و با دليل و حجّت پيروز بود ، گر چه در ظاهر مغلوب گرديده بود و اين هم دليل بطلان دين و فساد طريقهاش نمىشود . اما در مورد آيهء : إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ ، دو پاسخ دارد : يكى اينكه منظورش فقر جنسى بوده كه با نكاح غنى مىشود . و ديگرى اينكه خداوند غالب حالها را مراعات كرده و بعد از ازدواج پيامبر به خديجه فرمود : وَ وَجَدَكَ عائِلًا فَأَغْنى « 5 » ؛ يعنى تو را با مال او غنى ساخت .