حضرت داود - عليه السّلام - بر خطاى خود به قدرى گريست كه از شدت ترس كوهها با او به ناله در آمدند و پيامبر ما - صلّى اللَّه عليه و آله - وقتى به نماز مىايستاد از خوف و شدت گريستنش مانند صداى جوشيدن ديگ بر روى اجاق ، به گوش مىرسيد ، در حالى كه خداى متعال او را از عقوبتش ايمن و محفوظ داشت ولى او مىخواست در برابر خداوند اظهار خشوع و فروتنى كند .
رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - ده سال وقتى به نماز مىايستاد روى انگشتان پايش تكيه مىكرد ، در نتيجه پاهايش ( و يا انگشتانش ) ورم كرد « 1 » و چهرهء مباركش از شبزندهدارى زرد شده بود ( خداى تعالى براى جلوگيرى او از اين كار ) اين آيه را فرستاد : « طه « 2 » ما قرآن را بر تو نازل نكرديم كه خود را به زحمت اندازى » « 3 » . و حضرت به قدرى مىگريست كه از حال مىرفت ، به او گفتند :
( چرا اين همه ناله و گريه مىكنى ) مگر نه اينكه خداوند گناه گذشته و آيندهء تو را بخشيده است ؟ « 4 » ، فرمود : آيا من بندهء شكرگزارى نباشم ؟ « 5 » . و عبادات جانشين او يعنى امير مؤمنان على - عليه السّلام - نيز در مقام خويش چنين بود .
مقايسهء معجزات پيامبر ( ص ) با معجزات حضرت سليمان ( ع )
( 1 ) و اگر حضرت سليمان - عليه السّلام - از خداوند خواست به او پادشاهى كه پس از او شايستهء هيچ كس نشود عنايت كند ( اشاره به كلام خداى تعالى در سورهء ص آيهء ( 1 ) 35 دارد ) پس بر حضرت محمّد - صلّى اللَّه عليه و آله - كليدهاى گنجهاى زمين عرضه شد . و حضرت بخاطر كوچك شمردن آن ، آن را نپذيرفت و فقر و قوت و روزى را
هامش
( 1 ) در تفسير قمى به سند خود از ابى بصير و او از امام باقر و امام صادق - عليهما السّلام - اين مطلب را روايت كرده است .
( 2 ) كلمهء « طه » يكى از اسماء رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - است .
( 3 ) سورهء طه ، آيهء 1 - 2 .
( 4 ) اشاره به كلام خداى متعال در سورهء فتح ، آيهء 2 دارد ، در مورد مفهوم آيه به تفسير مراجعه شود .
( 5 ) أمالى شيخ طوسى : 2 / 18 . احتجاج طبرسى : 1 / 315 .