بارهء شما مىگويد و مقاماتى براى شما قائل است كه قلبها آن را قبول نمىكنند .
حضرت فرمود : آنها چيست ؟ ( 1 ) گفت : محمّد بن فضل هاشمى مىگويد : شما هر آنچه را خداوند نازل فرموده ، مىدانيد و مىتوانيد به هر زبان و لغتى صحبت كنيد .
امام فرمود : محمّد بن فضل راست مىگويد . من آنها را به او خبر دادهام . پس بشتابيد و سؤال كنيد .
عمرو بن هذّاب گفت : ما قبل از هر چيز شما را با زبان امتحان مىكنيم . ما در اين شهر افراد مختلف اعم از رومى ، هندى ، فارسى و تركى زبان داريم . همهء آنها را حاضر مىكنيم .
حضرت فرمود : پس تكلم كنيد به هر آنچه دوست داريد . ان شاء اللَّه به هر يك از شما با زبان خودتان پاسخ خواهم گفت . پس هر كدام از آنها با زبان و لغت خودشان مسألهاى را پرسيدند و امام هم با لغت خودشان ، به آنان پاسخ گفت . مردم بسيار تعجّب كرده و حيران ماندند . و تصديق كردند كه امام از خود آنها به زبانشان واردتر و فصيحتر است .
سپس حضرت ، به عمرو بن هذّاب توجّه نموده و فرمود : اگر به تو خبر دهم كه در همين ايّام به خون يكى از اقوامت ، مبتلا مىشوى ( يعنى او را مىكشى ) مرا تصديق مىكنى ؟
او جواب داد : خير ! چون غيب را فقط خدا مىداند .
حضرت فرمود : آرى ، اما آيا خداوند نمىفرمايد : «
عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ
» « 1 » . پس رسول خدا نزد خداوند مرتضى مىباشد و ما ورثهء همان رسولى هستيم كه خداوند او را مطلع و آگاه ساخته است از غيب خود از هر آنچه خواسته است . پس ما به آنچه در گذشته رخ داده است و آنچه در آينده تا روز قيامت رخ خواهد داد ، آگاه هستيم .
اى پسر هذّاب ! آنچه به تو خبر دادم در ظرف پنج روز واقع خواهد شد . پس اگر
هامش
( 1 ) يعنى : « خداوند ، عالم به غيب است و كسى را از غيب خويش ، آگاه نمىسازد مگر آن كس كه از رسولان خود برگزيده است » ( سورهء جن ، آيه 7 ) .