توقف كرد ، ام حكيم گفت : من براى تو از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم امان خواستم و او تو را امان داده است . عكرمه گفت : تو خود اين كار را كردى گفت : آرى من با او سخن گفتم و او تو را امان داد . عكرمه با همسرش برگشت . ام حكيم به او گفت : از دست اين غلام رومى تو چه كشيدم و موضوع را به او گفت ، عكرمه آن غلام را كشت . چون عكرمه نزديك مكه رسيد ، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به ياران خود گفت : عكرمة بن ابى جهل در حالى كه مؤمن شده است پيش شما مى آيد . پدرش را دشنام مدهيد كه دشنام دادن به مرده موجب آزار زندگان است و به مرده نمى رسد . چون عكرمه رسيد و به حضور پيامبر آمد ، رسول خدا از شادى بدون ردا برخاست و سپس نشست و عكرمه مقابل ايشان ايستاد . همسرش ام حكيم هم در حالى كه نقاب بر چهره داشت همراهش بود . عكرمه گفت : اى محمد اين زن به من مى گويد و خبر داده است كه تو امانم دادهاى . فرمود : راست گفته است تو در امانى . عكرمه گفت : به چه چيز فرا مى خوانى فرمود : تو را دعوت مى كنم تا گواهى دهى كه خدايى جز خداى يكتا نيست و من رسول خدايم ، و اينكه نماز بگزارى و زكات بپردازى و چند خصلت ديگر از خصايل اسلام را بر شمرد . عكرمه گفت : جز به كار پسنديدهء نيكو و حق دعوت نمى كنى ، آن گاه كه ميان ما بودى و پيش از آنكه به اين دعوت مردم را فرا خوانى ، از همهء ما راستگوتر و نيكوكارتر بودى . عكرمه سپس گفت : گواهى مى دهم كه خدايى جز خداى يكتا وجود ندارد و تو رسول خدايى . پيامبر فرمود : امروز هر چه از من بخواهى كه به ديگران دادهام به تو هم خواهم داد . عكرمه گفت : من از تو مى خواهم هر دشمنى كه نسبت به تو ورزيدهام و هر راهى را كه براى ستيز با تو پيمودهام و هر مقامى را كه با تو روياروى شدهام و هر سخنى را كه در حضور يا غياب تو گفتهام ببخشى و براى من آمرزش بخواهى . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم عرضه داشت : بار خدايا هر ستيزى كه با من روا داشته است و هر مسيرى را كه براى خاموش كردن پرتو تو پيموده است و هر ناسزا كه در مورد من و آبرويم در حضور و غياب من گفته است ، همه را بيامرز . عكرمه گفت : اى رسول خدا بسيار خشنود شدم ، سپس گفت : به خدا سوگند چند برابر آنچه براى جلوگيرى از دين خدا هزينه كردهام در راه خدا و اسلام هزينه خواهم كرد ، و در جنگ در ركاب تو چندان كوشش خواهم كرد تا به شهادت رسم .
پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم همسر عكرمه را با همان عقد نكاح نخستين كه داشت در اختيار او نهاد .
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 200
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص٢٠٠