است كه خورندهء مال يتيمان از روى تعدّى و ستم به زودى و بال اين كار را ببيند ، نخست دامنگير ذريّه و نسل آيندهء او در دنيا و بعد دامنگير خود او در عالم آخرت خواهد گشت ، چنان كه خداوند عزيز فرموده
وَ لْيَخْشَ الَّذِينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيْهِمْ فَلْيَتَّقُوا اللَّهَ وَ لْيَقُولُوا قَوْلًا سَدِيداً
« 1 » يعنى بايد بترسند آنان كه كفالت امر يتيمان را به عهده گرفتهاند از اينكه بگذارند پس از خودشان فرزندان ناتوان و صغيرى را كه ترس دارند بر آنها ، پس بايد از خدا بترسند و ملاحظهء اين موضوع را بنمايند كه چگونه توقّع دارند ديگران با اطفال آنها رفتار كنند همانطور خود با يتيمان مردم سلوك كنند و بايد كلامى درست و خالى از هر گونه غرض و مرض گويند .
و امّا راجع بعقوبت عالم آخرت پس خداوند جليل ميفرمايد :
إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْيَتامى ظُلْماً إِنَّما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ ناراً وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً
« 2 » كه ترجمهء آن گذشت .
( 1 ) 2 - سماعة بن مهران ( كه از اصحاب حضرت صادق و امام كاظم عليهما السّلام است )
هامش
( 1 ) النساء : 9 .
( 2 ) النساء : 10 .