تقريبا پنجاه تن از اصحاب حاضر بودند ، امام عليه السّلام نشست و پس از سكوتى طولانى كه همهء ما را فرا گرفته بود فرمود : در بارهء من چه مىانديشيد شايد فكر ميكنيد من پيغمبر خدا هستم ، به خدا سوگند اين چنين نيست و من پيغمبر نيستم ولى با رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم خويشى دارم و از فرزندان او هستم ، پس هر كس با ما مهربانى كند خداوند با او مهربانى مينمايد ، و هر كس ما را دوست بدارد خداوند ويرا دوست بدارد ، و هر كس ما را از حقّمان محروم سازد خداوند او را ( از بهشت و مقام قرب و سعادت ) محروم كند ، آنگاه بياران فرمود : آيا ميدانيد كدام نقطهء از زمين نزد خدا محترمتر است ؟ هيچ كس سخن نگفت ، و حضرت خود فرمود : آن سرزمين مكّه است كه خداوند آن را براى حرم خود برگزيده و خانه خود ( يعنى مسجد الحرام ) را در آن قرار داده است ؟ سپس فرمود : آيا ميدانيد كدام قطعه از زمين حرم حرمتش نزد خدا بيشتر است ؟ اين بار نيز كسى سخن نگفت و خود آن حضرت فرمود : آن
ثواب الأعمال وعقاب الأعمال ( فارسى ) — صفحة 457
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٤٥٧