چهل هزار هزار كاسه ، در هر كاسه چهل هزار هزار رنگ از طعام و شربت ، كه هر طعام و شربتى داراى رنگى است مخصوص ، و در هر تالارى چهل هزار هزار تخت است كه بزرگى هر تختى دو هزار ذراع در دو هزار ذراع است ، و بر هر تختى دخترى است از حوران بهشتى كه داراى سيصد هزار گيسو از نور است ، كه هر رشته از آن گيسوان را كنيزكى برگرفته و با مشك و عنبر خوشبو و معطّر مينمايد تا هنگامى كه روزهگيرنده ماه رجب بوصال آن حورى برسد ، اين براى كسى است كه همهء ماه رجب را روزه بگيرد . « 1 »
هامش
( 1 ) به نظر ميرسد اين قسمت از جملهء « و خداوند عزيز » تا اينجا از اضافات بعض از سازندگان حديث باشد ؛ و آنها اين قسمت را جعل كرده باشند ، زيرا در سند حديث چنان كه ذكر شد چند تن از محدّثين اهل سنّتاند كه حال بعضى از آنها حتّى نزد خود سنّيان مجهول است و پارهء ديگر را ضعيف شمردهاند يا خود او را صدوق و رواياتش را بىاصل دانند .
از جمله آنها علىّ بن عاصم است كه مردى ثروتمند بود و معاصر با حضرت رضا عليه السّلام است ، در آن عصر ورّاقين يعنى كتاب نويسان كه از كتب موجوده نسخه برميداشتند و به صورت كتابى درآورده ميفروختند اين مرد هر كتابى را از ايشان به قيمت زياد ميخريد و هر چه در آن بود بدون دقت روايت ميكرد و چنان كه نوشتهاند وى مردى ساده لوح و صدوق بود و از جهت خوش باورى هر چه بعنوان حديث ميشنيد يا در كتابى ميديد بدون فكر و تأمل روايت ميكرد و جماعت بسيارى گرد او در بصره جمع ميشدند و او حديث نقل ميكرد و آنها مينوشتند و گاهى سه مستملى داشت يعنى سه نفر در ميان شاگردان ميايستادند و گفتار او را بآواز بلند به ديگران ميرساندند . و ديگر از راويان كه در سلسلهء سند اين حديث است ابو هارون عبدى است كه وى نيز مردى ساده و خوشباور و زودپذير بوده و به تمام احاديث منقوله به نظر صحّت مىنگريسته ، و از شعبة بن حجّاج نقل كردهاند كه گفت « لو شئت لحدّثنى ابو هارون عن ابى سعيد بكلّ شىء رأى اهل واسط يفتعلونه باللّيل » يعنى اگر ميخواستم ابو هارون عبدى تمام رواياتى را كه اهل واسط در شب از قول ابى سعيد خدرى ساخته بودند براى من روايت ميكرد . و ابن عبد البرّ گويد همه محدّثين اهل بصره ابو هارون را ضعيف شمردهاند و بعضى بالاتر رفته و او را كذّاب دانستهاند ، بارى براى اين جهات نميتوان اين حديث را با تمام خصوصياتش صادر از پيغمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و إله دانست چنان كه نميتوان همهء آن را ردّ كرد .