آمرزش از حضرت پروردگار الحاح و ابرام نماييد ، چه اين كردار گناهان را محو و نابود گرداند . « 1 »
پانزدهم : روايت شده كه آن حضرت به جابر جعفى فرمود كه :
اى جابر ! آيا همين بس است كسى را كه تشيّع بر خود مىبندد كه دعوى محبّت ما اهل بيت كند ؟ و اللّه شيعهء ما نيست مگر كسى كه اطاعت خدا نمايد و تقوى و پرهيزكارى داشته باشد ، اى جابر ! پيشتر شيعيان را نمىشناختند مگر به تواضع و شكستگى و بسيارى ذكر خدا و بسيارى نماز و روزه و تعهّد همسايگان نمودن از فقرا و مساكين و قرض داران و يتيمان و راستى در سخن و تلاوت قرآن و زبان بستن از غير نيكى مردم و امينان خويشان بودند در جميع امور .
جابر گفت : يا بن رسول اللّه ! من كسى را در اين زمان به اين صفات نمىشناسم .
حضرت فرمود كه : اى جابر ، به اين خيالها از راه مرو . همين بس است مگر آدمى را كه گويد : من على عليه السّلام را دوست مىدارم و ولايت او را دارم ، اگر گويد كه رسول خدا را دوست مىدارم و حال آن كه آن حضرت بهتر از امير المؤمنين عليه السّلام است و به اعمال آن حضرت عمل ننمايد و پيروى سنّت او نكند آن محبّت هيچ به كار او نمىآيد ؟ پس از خدا بترسيد و عمل كنيد تا ثوابهاى الهى را بيابيد ، بدرستى كه ميان خدا و احدى از خلق خويشى نيست ، و محبوبترين بندگان نزد خدا كسى است كه پرهيزكارى از محارم الهى زيادتر كند و عمل به طاعت الهى بيشتر نمايد ، و اللّه كه تقرّب به خدا نمىتوان جست مگر به طاعت او ، و ما براتى از آتش جهنّم از براى شما نداريم و هيچ كس را بر خدا حجّتى نيست ، هر كه مطيع خدا است ولىّ و دوست ما است ، و هر كه معصيت الهى مىكند او دشمن ما است و به ولايت ما نمىتوان رسيد مگر به پرهيزكارى و عمل صالح . « 2 »
مؤلّف گويد : حكايت شده از شخصى كه گفت : ديدم ابو ميسرهء عابد را كه از
هامش
( 1 ) تحف العقول ، ص 218 .
( 2 ) فضائل الشيعة ، ص 53 .