غم عظيمى عارض شد و حال آن كه هيچ گاهى حالت انكسار و جزع در شدايد از او مشاهده نگشته بود ، پس محمّد بگريست و گفت : خداوندا تو مىدانى كه من قصدى جز رفع منكر و تغيير اين اوضاع نداشتم ، و زبانش به تسبيح و استغفار حركت مىكرد و بر آن جماعت نفرين مىنمود .
پس معتصم مسرور كبير را امر كرد تا او را در محبس افكند . پس محمّد را در سردابى شبيه به چاه حبس كردند كه نزديك بود از بدى آن موضع هلاك گردد ، و خبر سختى او به معتصم رسيد ، امر كرد او را بيرون آوردند و در قبّهاى در بستانى او را حبس نمودند و جماعتى را به حراست او گماشت . « 1 »
و از پس آن اختلاف است ما بين مورّخين ، بعضى گفتهاند كه : او را مسموم كردند ، و بعضى گفتهاند كه : به تدبيرى خود را از محبس بيرون كرد و خود را به واسط رسانيد و در واسط از دنيا رفت ، و به قولى زنده بود در ايّام معتصم و واثق و متوارى مىزيست تا در ايّام متوكّل او را بگرفتند و در محبس افكندند تا در زندان وفات يافت .
و از احفاد عمر الأشرف است ، امامزاده جعفرى كه در دامغان معروف و صاحب بقعه و بارگاه است و نسبش چنان كه در آن بقعه نوشته شده چنين است :
هذا قبر الامام الهمام المقتول المقبول ، قرّة عين الرّسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ، جعفر بن علىّ بن حسن بن علىّ بن عمر بن علىّ بن حسين بن علىّ بن ابى طالب سلام اللّه عليهم .
و او غير از امامزاده جعفرى است كه در رى كشته شده ، چه او جعفر بن محمّد بن جعفر بن حسن بن علىّ بن عمر بن على بن الحسين عليه السّلام است چنان كه در مقاتل الطّالبيين است .
و بدان كه ياقوت حموى در معجم البلدان گفته : قبر النّذور مشهدى است در ظاهر بغداد به مسافت نصف ميل از سور بلد و آن قبر را مردم زيارت مىكنند و براى
هامش
( 1 ) مقاتل الطالبيين ، ص 385 با اختلاف .