مى كنند و آن مرد مشرك سعد را كشت . آن مشرك كه سوار بر اسب و سراپا پوشيده در آهن بود و نشانى بر سينه داشت از اسب فرود آمد مرا شناخت و صدا كرد كه اى پسر ابو طالب به نبرد من بيا . من كه او را نشناختم آهنگ او كردم . او هم از بالاى تپه به سوى من فرود آمد ، من كه كوتاه قامت بودم كمى به عقب برگشتم . تا او از ارتفاع پايين آيد كه بر من مسلط نباشد . او گفت : اى پسر ابو طالب گريختى گفتم : اى پسر مرد دزد و فرومايه به زودى پا بر جا خواهم بود . و چون هر دو پاى من استوار و مستقر شد ، ايستادم . او پيش آمد و همين كه به من نزديك شد ، ضربتى بر من زد كه آن را با سپر خويش گرفتم .
شمشيرش در سپرم گير كرد . ضربتى بر دوش او زدم . با اينكه زره بر تن داشت شمشيرم زره را دريد و او به لرزه درآمد . پنداشتم همين ضربت من او را خواهد كشت . ناگاه از پشت سر خويش برق شمشيرى ديدم ، سرم را فرو آوردم . شمشير كاسه سر دشمن را همراه با كلاه خودش بريد . كسى كه ضربه زد مى گفت : بگير كه من پسر عبد المطلبم . چون به پشت سرم نگريست عمويم حمزه را ديدم و معلوم شد كسى كه كشته شده طعيمة بن عدى است .
مى گويد [ ابن ابى الحديد ] : در روايت محمد بن اسحاق بن يسار همچنين آمده است كه طعيمة بن عدى را على بن ابى طالب ( ع ) كشته است و سپس گفته است و گفته مىشود او را حمزه كشته است . در روايات شيعه چنين آمده است كه طعيمه را على بن ابى طالب ( ع ) با نيزه كشته است و گفته است به خدا سوگند از اين پس هرگز در مورد خداوند با ما ستيز نخواهى كرد . محمد بن اسحاق هم اين موضوع را روايت كرده است .
محمد بن اسحاق روايت كرده و گفته است : پيامبر ( ص ) از سايبان بيرون آمد و به مردم و صحنه جنگ نگريست و مسلمانان را تشويق كرد و فرمود : هر كس در قبال كار درستى كه انجام دهد ارزش دارد . سپس فرمود : سوگند به كسى كه جان محمد در دست اوست امروز هر كه با اين گروه پايدارى و شكيبايى و جنگ كند و پيش رود و پشت به جنگ ندهد كشته نخواهد شد ، مگر اينكه خداوند او را به بهشت وارد خواهد كرد . عمير بن حمام كه از قبيله بنى سلمه بود و چند دانه خرما در دست داشت و مشغول خوردن آنها بود گفت : به به براى ورود به بهشت چيزى جز اينكه اينان مرا بكشند ، نيست . آن چند خرما را از دست افكند و شمشيرش را به دست گرفت و با آن قوم چندان جنگ كرد كه كشته شد .
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 116
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص١١٦