( 1 ) و طرق سعادت و شقاوت را تميز نميدادند ، و اگر چنانچه معرفت و اعتقاد برسول براى مردم واجب نبود در بعثت انبياء نفعى مشاهده نميشد و امرى كاملا بيهوده بود و اين هم از حكيم بزرگى كه همه كارهايش از روى حكمت و علم انجام گرفته و استوار شده است بسيار بعيد است كه خداوند پيامبرى را برسالت مبعوث كند و اطاعت او را واجب نگرداند .
( 2 ) حضرت آدم ( ع )
( 3 ) 4 - احمد بن عامر طائى از حضرت رضا ( ع ) روايت كرده كه روزى على ( ع ) در جامع كوفه بودند ، در اين موقع مردى از اهل شام خدمت آن حضرت رسيد و عرض كرد : از تو چند پرسش دارم .
على ( ع ) فرمود : براى فهميدن و درك حقيقت سؤال كن نه براى مجادله و اشتباه كارى .
آن مرد سؤالاتى كرد و در ضمن گفت : نخستين كسى كه شعر گفت كه بود .
على ( ع ) فرمود : آدم ( ع ) اولين كسى است كه شعر گفته است ، پرسيد شعرش چه بود ؟
فرمود : هنگامى كه وارد زمين شد و وسعت زمين و فضا و هواى آن را مشاهده كرد و هابيل بدست برادرش قابيل كشته شد گفت :
تغيرت البلاد و من عليها * فوجه الارض مغبر قبيح
تغير كل ذى لون و طعم * و قل بشاشة الوجه المليح
شيطان نيز در پاسخ آدم گفت :
تنح عن البلاد و ساكنيها * فبي في الخلد ضاق بك الفيسح
و كنت بها و زوجك في قرار * و قلبك من اذى الدنيا مريح