سودان فعلى را محل پياده شدن مهاجران مىدانند كه اين به لحاظ علمى دست كم محتملتر است ؛ زيرا مقابل جده است در سمت آفريقايى درياى سرخ ؛ اما به هر حال دليل ( نقلى ) مىخواهد . بعضى محققان هم محل پياده شدن مهاجران را اريتره فعلى مىدانند دقيقا شهر عدول يا عدوليه يا بندر زولا در جنوب مصوع . در مورد عدول و عدوليه ، شعر طرفة بن العبد را شاهد مىآورند كه گويد :
عدولية او من سفين ابن يا من * يجور بها لملاح طورا و يهتدى
كه « عدوليه » را منسوب به عدول اريتره مىپندارند كه در آن عصر به صنعت كشتىسازى مشهور بوده است ، اما چه بسا مقصود طرفه « عدولى » بحرين باشد كه آن نيز به كشتى سازى شهرت داشته است . هرگاه اشاره طرفه را به عدولاى حبشى بينگاريم ، باز هم دليل ( نقلى ) نداريم كه مهاجرين در آن ساحل پياده شده باشند . پس هنوز جستجوى مكانى كه مهاجرين آنجا پياده شدند نيازمند كاوش و بررسى است .
در مورد هيأتهاى نمايندگى قريش كه به حبشه براى موضوع مهاجران اعزام شده نيز روايات مختلف است و اينكه يك سفر بود يا دو بار ؟ و نمايندگان چه كسانى بودند : عمرو عاص و عبد اللّه بن ابى ربيعه يا عمرو عاص و عمارة بن وليد . حقيقت اين است كه يك هيئت بيش نبود و آن عبارت است از عمرو عاص و عبد اللّه بن ابى ربيعه و اين يعنى پذيرفتن روايت ام سلمه ، على رغم ضعف آن ، ولى به هر حال قابل قبولتر است .
طبق رواياتى كه در اين تحقيق عرضه شد ، موضعگيرى نجاشى نسبت به مسلمين ، مثبت بود ؛ زيرا مسأله آنان را درك كرده و مورد توجه خاص قرار داد و هيئت قريش را مأيوس برگردانيد . بلكه بالاتر از اين نجاشى ، خود مسلمان گرديد شايد بىآنكه دريابند ؛ زيرا بر جان و مقام خويش بيم داشت و دليل مسلمانيش اين نكته است كه پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله به محض اطلاع از درگذشت نجاشى ، غايبانه بر وى نماز خواند .