تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — صفحة 91
الفصل الرابع : فى الضمان : و انما يصح اذا صدر من اهله و لا بدّ من رضاء الضامن و المضمون له و يبرأ المضمون عنه و ان انكره و ينتقل المال الى الضامن فان كان مليّا او علم ( 27 - كتاب ضمان ) بيست و هفتمين كتاب فقهى مورد بحث در تبصره كتاب ضمان است : و آن عبارتست از اينكه شخصى التزام بدهد و متعهّد شود كه مالى را كه بر ذمّهء شخص ديگر است به صاحب آن حق و طلبكار بپردازد و ضمان از جمله عقود است و هر عقدى محتاج به ايجاب و قبول است و ايجاب از سوى ضامن انجام مىپذيرد به الفاظى كه دالّ بر تعهّد مزبور باشند از قبيل : ضمنت لك يا تعهدت لك الدين الذي لك على فلان و قبول از سوى مضمون له و طلبكار به الفاظى است كه دالّ بر رضايت باشد و رضايت مضمون عنه يعنى بدهكار و حتى علم و اطلاع وى لازم نيست . احكام ضمان 1 - ضمانت تنها در صورتى شرعاً صحيح است كه از اهل آن صادر شود يعنى متعاقدين عاقل و بالغ و رشيد و مختار و قاصد باشند و از غير اينها منعقد نمىشود . 2 - در ضمانت شرط است كه هر يك از ضامن و مضمون له يعنى طلبكار راضى به امر ضمانت باشند امّا ضمانت مضمون عنه شرط صحت نيست . 3 - پس از ضمانت ذمّه مضمون عنه يعنى بدهكار برىء شده و مال به ذمّهء ضامن منتقل مىشود و طلبكار حق ندارد از بدهكار مطالبه كند بلكه بايد از ضامن مطالبه كند . 4 - اگر ضامن فقير بود و طلبكار نمىدانست لذا ضمانت او را پذيرفت