و الحامل عدتها وضع الحمل و ان كان سقطاً و عدّة الحرّ المتوفى عنها زوجها اربعة اشهر و عشرة ايام صغيرة او يائسة او غيرهما دخل بها او لا و لو كانت حاملًا فابعد الاجلين و عليها الحداد . و لو كانت
شرح
[ علّامه شعرانى فرموده : در كتب طب عصر ما آمده كه 1 - 8 زنان جهان در نواحى استواء و آفريقا و قبائل آنها پس از پنجاه سال يائسه مىشوند و نصف زنان دنيا پس از چهل و پنج سال و گروهى پيش از آن نيز حيض نمىبينند ] .
3 - خانمهائى كه حامله هستند و شوهرانشان آنها را طلاق مىدهند مدّت عدّهء آنها به وضع حمل است چه به صورت طبيعى كه فرزند در رحم به حدّى از كمال آن عالم رسيده و از مادر متولد مىشود و چه به صورت غير طبيعى كه خانم سقط مىكند و بچه همانند ميوهء نارس قبل از رسيدن از رحم متولد مىشود و ملاك اينست كه خانم اين بار را بر زمين گذارد چه به صورت تام و يا ناقص .
4 - عدّه وفات : كليهء خانمها در عدّهء وفات شريك هستند چه حرّه و چه امه ، چه صغيره و چه كبيره ، چه يائسه و چه غير يائسه ، چه حامله و چه غير آن ، چه مستقيمة الحيض و يا غير آن چه مدخول بها باشد يا نه و آن اينكه هرگاه شوهر خانمى بميرد بايد عدّه نگهدارد و مدّت عدّهء وفات در زنان حرّه به نص قرآن چهار ماه و ده روز است .
و اگر خانم حامله بود و شوهرش از دنيا رفت بايد ابعد الاجلين را عدّه نگهدارد يعنى دورترين دو مدت كه يكى مدت بسر آمدن حمل و يكى مدت چهار ماه و ده روز است پس اگر خانم حامله هنوز دو ماه از حمل او گذشته شوهر مرد در اينجا طولانىترين دو ماه ، مدت حمل است و همان را بايد عده نگهدارد .
اگر مثلًا هشت ماه از حمل او گذشته و على القاعده تا كمتر از چهل روز زايمان خواهد كرد شوهرش مرد در اينجا طولانىترين دو مدّت ، همان چهار ماه و دو روز است و بايد آن را عدّه نگهدارد و اين حكم را فقهاء عظام از اطلاق دو آيه