الارادة و التعذر لفظاً و لا يجب العمل فيما يوجد بخطه و انما تصح فى السائغ فلو اوصى المسلم ببناء كنية لم تصح و له الرجوع فيها و يشترط صحة تصرف الموصى و وجود الموصى له
شرح
شرط خارجى است ولى مشهور مىگويند از عقود است و دو ركن دارد يكى ايجاب و يكى قبول و هر دو در ماهيّت وصيت دخيل هستند كه بايد در جاى خود بحث شود ] .
3 - در مرحلهء اوّل بايد عقد وصيت قولى و با تلفّظ باشد و اگر تلفظ ممكن نشد نوبت به اشاره و كتابت مىرسد آنگاه اشارهاى كه فهماننده مراد باشد بطور قاطع كفايت مىكند و نيز نوشتهاى كه قرينه داشته باشيم بر اينكه كاتب اين مضامين را اراده كرده نه اينكه امضاى جعلى و نوشته جبرى و . . . باشد نيز كفايت مىكند و صرف اينكه چيزى را به خط موصى بيابند كافى نيست بايد محرز شود كه مراد او چه بوده .
4 - وصيت بايد به كار مشروع و جائز باشد پس اگر مسلمانى وصيت كند به اينكه كليسائى بنا كنند و يا عبادتگاهى براى يهوديان و مسيحيان بسازند چنين وصيتى صحيح نخواهد بود آرى اگر خود آنها وصيت كنند بلا مانع است .
5 - وصيت فى حد ذاته از عقود جايزه است و موصى مىتواند قبل از موت آن را فسخ كند .
6 - شرائط باب وصيت : مقدّمه : قوام باب وصيت به سه ركن است : 1 - موصى 2 - موصى به 3 - موصى له و قوام باب وصايت به سه امر است : 1 - موصى 2 - موصى به 3 - موصى اليه يا وصى با حفظ اين مقدّمه شرائط را بيان مىكنيم :
امّا شرائط موصى : 1 - بلوغ 2 - عقل 3 - اختيار 4 - قصد 5 - رشد .
بنابراين وصيت اطفال نابالغ صحيح نيست آرى پسر بچهاى كه به سن ده سال رسيده باشد وصيت او در جهات خيريه و امورى كه جزو معروف هستند نه منكر از قبيل بناء مساجد - حسينيهها و پلها و . . . صحيح است همچنين وصيت مجنون