تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — صفحة 146
الفصل الثالث فى الوصايا : ( 35 - كتاب وصايا ) قال اللَّه تعالى : كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ « بقره / 180 » . كلمهء وصيت يا وصايت يا وصائت اسم مصدر است و ممكن است مشتق از وَصى يَصى وَصياً وَ صِيَةً باشد مثل وعد يعد وعداً و عدةً و يا مشتق از اوصى يوصى ايصاءً باشد و ممكن است مشتقّ از وَصّى يوصّى توصيةً باشد و معناى لغوى آن وصل [ پيوند دادن ] است . عرب مىگويد : ارضٌ واصية اى متصلة النبات پس وصيت عبارتست از متّصل كردن امرى به امر ديگر و سرّ اينكه اين گونه از تصرفات را وصيت گويند آنست كه : گويا وصيتكننده تصرفات خويش را در زمان حيات متّصل مىگرداند به تصرفات بعد از ممات و لذا وصيت گويند . و در اصطلاح فقه يك نوع دستورى است كه انسان نسبت به اموال خويش مىدهد تا پس از مرگ وى آن امور را عملى كنند و به بيان علمى : تمليك كردن عينى از اعيان و يا منفعتى از منافع است براى شخصى يا جهتى و عنوانى بعد از وفات در اين وصيت و يا تسليط شخصى است بر تصرف در اموال او بعد از وفات اين هم در باب وصايت كه در آينده فرق وصيت و وصايت خواهد آمد . و امّا احكام وصيّت : مقدّمه : هنگامى كه امارات و نشانههاى مرگ در هر انسانى آشكار مىگردد بر وى واجب است كه هر آنچه از اموال مردم در اختيار او است اعمّ از امانات و غيره به صاحبانش برگرداند و هر آنچه از حقوق الهى به گردن او