كه پيشى گرفت همانا در مورد آنچه گرفتيد شما را عذابى بزرگ مى رسيد » و چون قرآن در اين مورد سخن مى گويد و گواهى مىدهد به طعنه كسى كه در اين خبر طعنه زند توجهى نمى شود .
اما سخن پيامبر ( ص ) كه « عمر چراغ اهل بهشت است » معناى آن چنين است كه چراغ قومى از اهل دنياست كه به سبب استفاده از پرتوافشانى و علم عمر از او بهرهمند و مستحق بهشت شدهاند .
اما حديث بازداشتن شاعر از ادامه شعر چنين است كه پيامبر ( ص ) بيم آن داشت كه او در شعر خودش سخنى منكر گفته باشد و عمر كه خشن بود بر او خشونت كند و مقصود پيامبر آن بود كه در آن صورت خودش با محبت به شاعر متذكر شود كه پيامبر ( ص ) مهربان و رئوف بوده است و خداوند متعال در مورد آن حضرت فرموده است « نسبت به مومنان رئوف و مهربان است » اما در حديث رجحان مراد از آن گشودن و به تصرف آوردن سرزمين هاست و تأويل اين گفتار آن است كه در خواب به رسول خدا چنين نشان داده شد كه خداوند برخى از سرزمين ها را براى او و نظير آن را براى ابوبكر خواهد گشود و براى عمر چند برابرش را خواهد گشود و همان گونه صورت گرفت . بدان هر كس به عيب گرفتن همت بگمارد آن را مى يابد و هر كس همت خود را در طعن بر مردم قرار دهد درهاى بسيارى براى او گشوده مىشود . سعادتمند كسى است كه با خويشتن انصاف دهد و هوس را دور افكند و توشه تقوا براى خود فراهم سازد . و توفيق از خداوند بايد طلب كرد .
اخبارى كه درباره چگونگى مسلمان شدن عمر رسيده است
اما مسلمان شدن عمر ، در بيشترين و استوارترين روايات آمده است كه چون عمر مسلمان شد شمار مسلمانان به چهل رسيد و مسلمان شدن او در سال ششم بعثت