مسائل : الاولى المحرم في الحلّ يجب عليه الفداء و المحلّ في الحرم القيمة و يجتمعان على المحرم في الحرم ما لم يبلغ بدنة فلا يتضاعف الثانية يضمن الصيد بالقتل عمداً و سهواً و جهلًا و لو تكرر الخطاء تكررت الكفارة و كذا العمد ، الثالثة لو اضطرّ الى اكل الصيد و الميتة اكل الصيد و فداه مع المكنة و الّا اكل الميتة ،
شرح
همينكه محرم شد اگر صيد همراهش باشد از ملك او خارج شده و بايد آن را آزاد سازد و اگر بازهم نگهدارى كند ضامن آن حيوان خواهد بود .
در خاتمه كفاره صيد شش مسأله را عنوان مىكنيم :
مسأله اوّل : كسى كه محرم باشد و در بيرون از محدودهء حرم حيوانى را شكار كند همان كفارههاى مذكور را بايد براى هر حيوان بدهد و كسى كه محل باشد ولى در محدودهء حرم شكار كند هم بايد قيمت آن صيد را بپردازد و كسى كه هم محرم باشد و هم در حرم شكار كند هم بايد فديه بپردازد و هم قيمت آن صيد را مگر در صورتى كه فديه شتر باشد كه همان كافى است و قيمت را لازم نيست بپردازد .
مسأله دوّم : كسى كه صيدى را در حال احرام مىكشد قيمت آن را ضامن است و بايد بپردازد مساوى است كه عمداً كشته باشد و يا سهواً و يا از روى جهل و ندانستن و اگر دو يا چند بار از روى خطا چنين كند به تعداد خطاها كفارهها نيز تكرار مىشود و اگر عمداً تكرار كند به فتواى علامه بازهم كفاره مكرر مىشود ولى بعضى گويند كفاره ندارد چون گناه آن بقدرى عظيم است كه كفاره او را نمىپوشاند .
مسأله سوّم : هرگاه شخصى در حال احرام چيزى نيابد و مضطر شود به خوردن گوشت صيد و يا خوردن ميته بايد از گوشت صيد تناول كند و كفاره آن را هم بدهد البته اگر امكان فديه باشد ولى اگر نتواند فديه دهد بايد از گوشت مردار استفاده