تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — صفحة 287
تسعة ايام و في الظبى و الثعلب و الارنب شاة فان عجز فضّ ثمنها على البر و اطعم عشرة مساكين لكل مسكين مدّان و الفاضل له و لا يجب عليه التتميم فان عجز صام عن كل مدين يوما فان عجز صام ثلاثة ايام و في كسر بيض النعام اذا تحرك الفرخ لكل بيضة بكرة من الابل و ان لم يتحرك ارسل فحولة الابل في اناث بعددها فالناتج هدى لبيت اللَّه تعالى فان عجز فعن كل بيضة شاة فان عجز اطعم عشرة مساكين فان عجز صام ثلاثة ايام و في بيض روزه بدارد [ دقيقا نصف مقدارى كه در كفاره شتر مرغ بود ] . كفاره آهو و روباه و خرگوش : در مرحله اول يك گوسفند بايد فديه بدهد . و در مرحلهء دوّم اگر گوسفندى نيافت بايد به قيمت آن گندم خريدارى نموده و ده مسكين را اطعام كند آن هم براى هر مسكينى دو مد طعام بازهم اگر باقيمانده داشت مال خود مالك خواهد بود و اگر كمتر بود جبران لازم نيست . و در مرحلهء سوّم اگر بهاى گوسفند را ندارد عوض هر دو مد يك روز روزه بگيرد يعنى ده روز تمام و اگر اين هم ميسور نبود در مرحلهء چهارم سه روز روزه بگيرد . كفاره تخم شتر مرغ : در مرحله اول اگر شخصى در حال احرام تخم شتر مرغ را بشكند چنانچه جوجه در داخل آن به حركت در آمده باشد براى هر تخم كه شكسته بايد يك شتر جوان بپردازد [ شترى كه دو سال را تمام كرده وارد سال سوم شده ] و اگر چنانچه هنوز جوجه در داخل تخم به حركت در نيامده بايد به شماره تخمهائى كه شكسته شتران ماده فراهم نموده و شتر نر بر آنها رها كرده و هر كدام كه آبستن شدند و بچه آوردند آن بچه را هديه خانهء خدا بايد كند . در مرحلهء دوّم اگر عاجز شد از اين كارها بايد بجاى هر تخمى كه شكسته يك گوسفند كفاره دهد [ البته تخمهاى صحيح كه قابل جوجه را دارند نه تخم فاسد ] .