و وجب الامساك في رمضان و المعين ثم يقضي و يجزي في رمضان نية عن الشهر في اوّله و يجوز تقديم النية عليه بيوم او يومين و يوم الشك يصام ندباً عن شعبان فان اتفق انه من رمضان أجزأ و لو اصبح بنية الافطار و لم يفطر ثم تبين انه من رمضان جدّد النية الى الزوال و لو كان بعد الزوال امسك واجبا و قضى و محل الصوم النهار من طلوع الفجر الثاني الى الغروب .
شرح
آن رود بازهم مجزى است .
4 - صوم يوم الشك : كسى كه شك كند كه آيا فردا آخر ماه شعبان است يا اوّل ماه مبارك رمضان مستحب است به نيّت روز آخر ماه شعبان روزه بگيرد آنگاه اگر بعدها معلوم شد كه فردا اوّل ماه رمضان بوده آن روزه مجزى است و قضا ندارد و اگر معلوم شد از شعبان است كه صوم مستحبى خواهد بود .
5 - كسى كه شك كرد كه اوّل رمضان هست يا نه و روى استصحاب حكم به عدم كرد و به نيّت اينكه فردا را روزه نمىگيرد خوابيد و فردا هم افطار نكرد تا زمانى كه قبل از ظهر معلوم شده امروز اوّل ماه رمضان است همان روز بايد نيّت روزه كند و مجزى است ولى اگر بعد از ظهر برايش قطعى شد كه امروز اول ماه رمضان است بايد تا شب را امساك كند ولى پس از ماه رمضان هم بايد قضاى آن روز را بجا آورد .
6 - وقت خاصى كه روزه در آن واجب است عبارتست از اوّل طلوع فجر صادق يعنى اذان صبح تا غروب شرعى كه به ذهاب حمرهء مشرقيه حاصل مىشود و قبلًا در مبحث وقت كتاب الصلاة توضيح داده شد .