چرا همين كه چشم نانواى بيچاره را دور ديد نانها را بلند كرد و راه افتاد .
باز امام آن مرد را تعقيب كرد و هنوز در فكر جريان دكان نانوايى بود كه ديد در مقابل بساط يك ميوه فروش ايستاد ، آنجا هم مقدارى درنگ كرد و تا چشم ميوه فروش را دور ديد ، دو عدد انار برداشت و زير جامهء خود پنهان كرد و راه افتاد .
بر تعجب امام افزوده شد . تعجب امام آن وقت به منتهى درجه رسيد كه ديد آن مرد رفت به سراغ يك نفر مريض و نانها و انارها را به او داد و راه افتاد . در اين وقت امام خود را به آن مرد رساند و اظهار داشت : « من امروز كار عجيبى از تو ديدم . » تمام جريان را برايش بازگو كرد و از او توضيح خواست .
او نگاهى به قيافهء امام كرد و گفت : « خيال مىكنم تو جعفر بن محمدى . » .
- بلى درست حدس زدى ، من جعفر بن محمدم .
- البته تو فرزند رسول خدايى و داراى شرافت نسب مىباشى ، اما افسوس كه اين اندازه جاهل و نادانى .
- چه جهالتى از من ديدى ؟ .
- همين پرسشى كه مىكنى از منتهاى جهالت است ، معلوم مىشود كه يك حساب ساده را در كار دين نمىتوانى درك كنى ، مگر نمىدانى كه خداوند در قرآن فرموده :
« مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها »
هر كار نيكى ده برابر پاداش دارد . باز قرآن فرموده :
« وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلا يُجْزى إِلَّا مِثْلَها »
هر كار بد فقط يك برابر كيفر دارد .
روى اين حساب پس من دو نان دزديدم دو خطا محسوب شد ، دو انار هم دزديدم دو خطاى ديگر شد ، مجموعا چهار خطا شد ؛ اما از آن طرف آن دو نان و آن دو انار را در راه خدا دادم ، در برابر هر كدام از آنها ده حسنه دارم ، مجموعا چهل حسنه نصيب من مىشود . در اينجا يك حساب خيلى ساده نتيجهء مطلب را روشن مىكند و آن اينكه چون چهار را از چهل تفريق كنيم ، سى و شش باقى مىماند . بنابراين من سى و شش حسنهء خالص دارم . و اين است آن حساب سادهاى كه گفتم تو از درك آن عاجزى .
- خدا تو را مرگ بدهد . جاهل تويى كه به خيال خود اينطور حساب مىكنى . آيهء قرآن را مگر نشنيدهاى كه مىفرمايد :
« إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ »
خدا فقط عمل پرهيزگاران را مىپذيرد . حالا يك حساب بسيار ساده كافى است كه تو را به اشتباهت واقف كند . تو به اقرار خودت چهار گناه مرتكب شدى ، و چون مال مردم را به نام صدقه و احسان به ديگران دادى نه تنها حسنهاى ندارى ، بلكه به عدد هر يك از آنها گناه