است كه محمد مىگويد از جانب خدا به من وحى شده ؟ مگر نه اين است كه جاذبهاى سحرآميز در آن سخنان نهفته است ؟ حالا كه مىداند ؟ شايد مسلمانان آمدند و از همان سخنان كه همهشان حفظ دارند در اين مجلس خواندند و در اين مجلس نيز همان اثر را كرد كه در مجالس مكه مىكرد و مىكند . ولى چه بايد كرد ، كار از كار گذشته است . نجاشى دستور داد اين عده را كه مىگويند به كشور حبشه پناه آوردهاند در موقع معين به حضور وى بياورند .
مسلمانان از آمدن نمايندگان قريش و هديههاى آنان و رفت و آمدشان به خانههاى رجال و حاشيه نشينان دربار نجاشى و منظورشان از آمدن به حبشه كاملا آگاه بودند ، و البته بسيار نگران بودند كه مبادا نقشهء آنها كارگر شود و مجبور شوند به مكه برگردانده شوند .
وقتى كه مأمور نجاشى آمد و آنان را احضار كرد ، دانستند كه خطر تا بالاى سرشان آمده . جمع شدند و شورا كردند كه در آن مجلس چه بگويند ؟ رأيها و نظرها همه متفق شد كه جز حقيقت چيزى نگويند ، يعنى وضع خودشان را در جاهليت تعريف كنند و بعد حقيقت اسلام و دستورهاى اسلام و روح دعوت اسلامى را تشريح كنند ، هيچ چيزى را كتمان نكنند و يك كلمه بر خلاف واقع نگويند .
با اين فكر و تصميم به مجلس وارد شدند . از آن طرف نيز ، چون موضوع تحقيق در اطراف يك دين جديد مطرح بود ، نجاشى دستور داد كه عدهاى از علماى مذهب رسمى آن وقت حبشه كه مذهب مسيح بود در مجلس حاضر باشند . عدهء زيادى از « اسقف » ها با تشريفات مخصوصى شركت كردند . جلو هر كدام يك كتاب مقدس گذاشته شد . مقامات دولتى نيز هر يك در جاى مخصوص خود قرار گرفتند .
تشريفات سلطنتى و تشريفات مذهبى دست به دست يكديگر داده ، شكوه و جلال خاصى به مجلس داده بود . خود نجاشى در صدر مجلس نشسته بود و ديگران هر كدام ، به ترتيب درجات ، در جاى خود قرار گرفته بودند . هر بينندهاى بىاختيار در مقابل آنهمه عظمت و تشريفات خاضع مىشد .
مسلمانان كه ايمان و اعتقاد به اسلام وقار و متانت خاصى به آنان داده بود و خود را « خشت زير سر و بر تارك هفت اختر پاى » مىديدند ، با طمأنينه و آرامش و وقار وارد آن مجلس باعظمت شدند . جعفربن ابى طالب در جلو و سايرين به دنبال او ، يكى پس از ديگرى وارد شدند . ولى مثل اينكه هيچ توجهى به آنهمه جلال و شكوه ندارند .
مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 307
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٣٠٧