حادث و به اعتبار خود حركت مىگوييم عين حدوث . از آن جهت كه اين جوهر دائماً در حال حدوث است و هر حدوثى بايد در مادهاى صورت بگيرد حركت نيازمند به موضوع يعنى نيازمند به ماده و قابل است .
بدين ترتيب بيان مرحوم آخوند در اينجا سر و صورتى پيدا مىكند كه چرا ايشان تلاش مىكند كه اثبات كند كه ما در حركت در جوهر هم ، موضوعى داريم و موضوع عبارت است از « هيولى مع صورةٍ مّا » ؛ ايشان در اينجا مىخواهد ماده را درست كند . پس موضوع در باب حركت يعنى « مادهء قابل » كه غير از موضوع در باب عرض است .
حال بايد ببينيم كه اين بيان مرحوم آخوند كه مىگويد موضوع در حركت جوهرى « هيولى مع صورةٍ مّا » است با بيان ديگر ايشان كه مىگويد در حركت جوهرى فاعل و قابل يكى هستند تخالف دارد يا نه . اگر تخالفى بين ايندو نبينيم ، تخالف ميان ايندو و ميان دو بيان ديگر كه مىگويد موضوع ماهيت است و يا امر مفارق حافظ وحدت است به سهولت رفع مىشود .
مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 418
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٤١٨