اعتراض مىكردند : اين چه رازى است كه ما را از سرودن شعر منع مىكنى ولى به شنيدن شعر حافظ رغبت نشان مىدهى ؟ و استاد در پاسخ مىگفت : شعر حافظ همه الهامات و حديث قدسى و لطايف حكمى و نكات قرآنى است . » ( 1 )
به راستى اين كافر كيست كه از طرفى همهء مواعيد مذهبى را انكار مىكند و از طرف ديگر مىگويد :
ز حافظان جهان كس چو بنده جمع نكرد * لطايف حكمى با نكات قرآنى ( 2 )
اين كيست كه از طرفى مطابق كشف بزرگ ( ! ) اين شاعر معاصر ، پس از يك سلسله جستجو به دنبال حقيقت ، خسته و سرخورده به فلسفهء « خوش باشى » و دم غنيمتى و عيشپرستى رو آورده و از غنيمت شمردن فرصت ، كامجويى از عمر و از دست ندادن لحظه سخن مىگويد :
ساقيا سايهء ابر است و بهار و لب جوى * من نگويم چه كن ار اهل دلى خود تو بگوى
بوى يكرنگى از اين نقش نمىآيد خيز * دلق آلودهء صوفى به مى ناب بشوى
سفله طبع است جهان بر كرمش تكيه مكن * اى جهانديده ثبات قدم از سفله مجوى
و بلافاصله عكس اين را دستور مىدهد :
دو نصيحت كنمت بشنو و صد گنج ببر * از ره « عيش » درآ و به ره عيب مپوى
شكر آن را كه دگر باره رسيدى به بهار * بيخ نيكى بنشان و ره تحقيق بجوى
هامش
( 1 ) . مقدّمهء ابو القاسم انجوى نقل از دكتر محمّد معين در كتاب حافظ شيرين سخن .
( 2 ) . حافظ ، چاپ قزوينى ، ص « قكو » ( 126 ) .