فراتر نمىرود نيست ، از بحث گذشته نظر ما دربارهء آنها از نظر منطق اسلام روشن شد . بحث ما در اين فصل دربارهء آن نيكوكارانى است كه به مبدأ و معاد ايمان دارند و طبعاً مىتوانند در عمل آهنگ بالا كنند و براى مقصدى ما وراء ماديات عمل نمايند .
گفته مىشود كه اديسون و پاستور از اين گونه مردمانند ؛ گفته مىشود آنان مردمى مذهبى بودهاند و داراى انگيزههاى خداپرستانه بودهاند ، يعنى آنان در كارهايشان درست مانند متديّنين مسلمان ، براى رضاى الهى و به انگيزهء خدايى اقدام مىكردهاند ؛ اينها در حقيقت مسيحيانى هستند كه مسيحى نيستند ، زيرا اگر مسيحى واقعى باشند و به اصول موجود مسيحيّت مؤمن و معتقد باشند ، مسيح را خدا مىدانستند و طبعاً امكان نداشت كه موحّد واقعى باشند ؛ دانشمندان امروز مسيحى شايد كمتر به خرافات تثليث معتقد باشند .
براى پاسخ به اين قسمت بايد ديد ايمان به نبوّت و امامت از چه نظر لازم است ؟
و چرا بايد شرط قبول اعمال باشد ؟
به نظر مىرسد دخالت ايمان به انبياء و اولياء خدا در پذيرش اعمال از دو جهت است :
يكى اينكه معرفت آنان برمىگردد به معرفت خدا . در حقيقت شناختن خدا و شئون او بدون معرفت اولياء خدا كامل نمىگردد ؛ به عبارت ديگر اينكه : شناختن خدا بطور كامل شناختن مظاهر هدايت و راهنمايى است .
ديگر اينكه شناختن مقام نبوّت و امامت از اين نظر لازم است كه بدون معرفت آنان ، بدست آوردن برنامهء كامل و صحيح ممكن نيست .
فرق بزرگ بين يك نفر مسلمان نيكوكار و يك نفر كافر نيكوكار اين است كه كافر نيكوكار از آن جهت كه داراى برنامهء صحيح و درست نيست ، احتمال موفقيتش ناچيز است ؛ ولى يك نفر مسلمان از آن جهت كه خود را به دينى تسليم كرده است كه برنامهاى جامع و صحيح دارد ، اگر برنامهء خويش را درست و صحيح اجرا كند موفقيتش قطعى است . عمل صالح ، تنها احسان به خلق نيست ؛ تمام واجبات و محرّمات و مكروهات و مستحبّات ، جزء برنامهء عمل صالح است . مسيحى متديّنى كه به خاطر دورى از اسلام فاقد برنامهء صحيح است از مواهب عظيم اين برنامه محروم است ، زيرا ممنوعاتى را كه نبايد ، مرتكب مىشود ؛ مثلًا شراب نبايد بنوشد و مىنوشد .
مىدانيم كه ممنوعيّت شراب به واسطهء زيانهاى فردى و اجتماعى و روحى آن است و طبعاً آن كه شراب مىنوشد زيانهاى شراب به او مىرسد و از اين نظر مانند كسى است كه از راهنمايى پزشك محروم است و به واسطهء اين محروميّت ، كارى مىكند كه پيش
مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 310
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٣١٠