در بنى اسرائيل مردى مؤمن همسايهاى كافر داشت . آن مرد كافر نسبت به همسايهء مؤمن خود همواره نيكى و نيكرفتارى مىكرد ؛ وقتى كه مرد ، خداوند براى او خانهاى از نوعى گل بنا كرد كه مانع او از گرماى آتش بود و روزى او از خارج محيط او كه محيط آتش بود به او مىرسيد . به او گفته شد : اين به سبب نيكى و نيكرفتارى تو نسبت به همسايهء مؤمنت مىباشد ( 1 ) .
مرحوم مجلسى پس از نقل اين روايت مىگويد : اين روايت و امثال آن دليل است كه عذاب برخى از جهنّميان از كفار به خاطر اعمال نيكشان برداشته مىشود و آياتى كه دربارهء كفّار وارد شده كه تخفيفى در عذابشان داده نمىشود در موردى است كه چنين اعمال خيرى از آنها صادر نشده باشد .
2 . ايضا از حضرت امام محمّد باقر ( عليه السّلام ) روايت مىكند كه فرمود :
مرد مؤمنى در كشور پادشاه ستمگرى مىزيست . آن ستمگر آهنگ آن مؤمن كرد و او فرار كرد و به برخى از بلاد غير اسلامى رفت و بر مردى مشرك فرود آمد . آن مرد مشرك او را در پهلوى خود جاى داد و پذيرايى نمود . همين كه آن مشرك مرد به او خطاب رسيد سوگند به عزّت و جلال خودم كه اگر در بهشت جايى براى مشرك بود تو را در آن آنجا مىدادم ، اما اى آتش او را بترسان ولى آسيب نرسان .
امام آنگاه فرمود : و هر صبح و شام براى او از خارج آن محيط روزى آورده مىشود . از امام سؤال شد : از بهشت ؟ فرمود : از جايى كه خدا خودش مىخواهد ( 2 ) .
3 . رسول اكرم دربارهء عبد اللّه بن جدعان كه يكى از كفّار معروف جاهليّت و از سران قريش است ، فرمود :
سبكعذابترين اهل دوزخ ابن جدعان است . عرض شد : يا رسول اللّه چرا ؟
فرمود : انّه كان يطعم الطّعام : او مردم را سير مىكرد ( 3 ) .
4 . و هم آن حضرت دربارهء چند تن از اهل جاهليّت فرمود :
صاحب قبا را ، و صاحب عصا را كه حاجيان را مىراند ، و هم آن زن كه گربهاى داشت كه پنجه مىزد و او آن گربه را بسته بود نه خوراك مىداد و نه رها مىساخت تا چيزى خود به چنگ آورد ، در آتش ديدم ؛ و داخل بهشت شدم و در آنجا آن مرد كه سگى را از تشنگى نجات داده و سيراب كرده بود مشاهده كردم ( 4 ) .
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، چاپ كمپانى ، ج 3 ص 377 .
( 2 ) . ايضا بحار ، چاپ كمپانى ، ج 3 ص 382 ، نقل از كافى .
( 3 ) و ( 4 ) . ايضا بحار ، چاپ كمپانى ، ج 3 ص 382 نقل از كافى .