آن دوست يگانه متوجه است كه لذتهاى حقيقى منحصر به جهان ديگر است و در آنجا از شرابهايى سيراب و مست مىشوند كه سيرايى از آن ندارند و اينك از خدا مىخواهيم تا پرده كورى و نادانى را از ديدگان ما بردارد و زنگ تيرگى را از دل ما بزدايد و ما را از هدايت خود برخوردار سازد و دل ما را از دنيا تهى نمايد زيرا اين دنيا ما را به زر و زيورش شيفته گردانيده و فصلى است كه به صورت وصل تجلى كردهاست . خداى بخشنده ، هدايت خود را رهبر ما قرار دهد .
ضمناً معلوم باشد آن دوست يگانه از من درخواست كرده تا شمهاى از اندرزها را براى او بنگارم . تمناى آن يار مهربان مانند آنست كه بينايى از نابينايى درخواست ارشاد بنمايد و شنوايى از كرى استخبار كند و من نمىتوانم موعظهاى كه نافع به حال آن دوست ارجمند باشد ايراد كنم در عين حال محض اينكه پاسخ نامهاش را دادهباشم مىنويسم لازم است در آغاز و انجام هر كارى به ياد خدا باشى و جز او ديگرى را در نظر نگيرى و در ظاهر و باطن بجز او به ديگرى توجه نكنى و ديدگان باطن را به سرمهى توحيد بيارايى و در برابر حق ثابت قدم باشى و چنان كه در عالم ناسوتى به عالم ملكوت سير كنى و خاطر خود را از اشراق الهى منور گردانى و خدا را در باطن هر چيز ببينى و اطمينان داشتهباشى او در همه چيز ظهور كرده است .
ففى كل شىء له آيه * تدل على انه واحد
اگر اين حالت ملكه او شود و نقش ملكوت در دل او منعكس گردد و نشان قدس لاهوت براى او تجلى كند ، با ملكوت اعلى مانوس شود و از لذت آن كامياب گردد و هواى آن عالم وى را شيفته خود گرداند . وى با اينحال ، آرامشى در خود احساس مىنمايد و طمأنينهاى در باطن او ايجاد مىگردد و به جهان فانى به چشمى مىنگرد كه كسى به منظور ترحم به ديگرى نگران مىشود و خيال مربوط به آن را ناچيز مىشمارد و سنگينى آن را سست مىانگارد و خود را كه بدان عالم پايبند مىبيند و بزرگ مىشمارد و مسرور مىباشد و از رفعت مقام خود و پستى ديگران به شگفت مىآيد و با آنكه هنوز از دنيا نرفته ، همانند آن كسى است كه چشم از دنيا پوشيده و به عالم ديگر رهسپار شدهاست .
اكنون بايد گفت : بهترين كارها نماز و نيكوترين آرامشها روزه و نافعترين نيكىها صدقه و پاكيزهترين پسنديدهها تحمل سختىهاست . از سوئى بدترين كارها جدال است كه تا او گرفتار قيل و قالست پابند وزر و وبالست . و بهترين كارها عملى است كه توأم با نيت خالص