باب هفتم : در مناقب امام حسين عليه السلام از ولادت آن حضرت و بعضى از احوال وى بعد از برادر .
وى امام سوم است از ائمة اثنى عشر و ابو الأئمة است ، و كنيت او ابو عبد اللّه ، و لقب وى زكى و شهيد و سيّد و سبط ، ولادتش در مدينه بود روز سه شنبه چهارم ماه شعبان « 1 » ، و گفتهاند پنجم ماه مذكور بوده سنه اربع من الهجرة ، و در شواهد آورده كه گويند مدّت حمل وى شش ماه بوده است ، و هيچ فرزند ششماهه متولد نشده كه زيسته باشد مگر وى و يحيى بن زكريا ( عليهما السلام ) ، و ميان ولادت امام حسن و علوق فاطمه به امام حسين پنجاه روز بوده است ، پس امام حسين به هفت ماه و بيست روز از برادر بزرگوار خود به سن خردتر بوده باشد ، و در وقتى كه آن نهال حديقه ولايت به ارادت سبحانى بر طرف جويبار « الولد سرّ أبيه » بالا كشيد و آن غنچه چمن هدايت به مشيّت ربّانى در گلشن عصمت و طهارت جاودانى به نسيم
« فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا »
« 2 » به شكفت ، روايح ارتياح بر جان پاك مرتضى وزيد ، و بشاير فرح و ابتهاج بدل جگرگوشهء مصطفى رسيد .
هامش
( 1 ) - اشهر بنى شيعه تولّد آن بزرگوار در سوم شعبان سال چهارم هجرت بوده است ( مصحّح ) .
( 2 ) - سوره آل عمران ، آيه : 8 .